Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia Wiślanka
Inne nazwy
Nr inwentarzowy K.Bs-03.93
Region Karpaty
Współrzędne WGS84 λ: 18°58′51,13″, φ: 49°39′02,40″
Gmina Wisła (gm. miejska)
Powiat cieszyński
Województwo śląskie
Właściciel terenu Skarb Państwa (Lasy Państwowe)
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory 2 - ku górze, 842 m n.p.m.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 840
Wysokość względna [m]
Głębokość [m] 14,40
Przewyższenie [m] 1,90
Deniwelacja [m] 16,30
Długość [m]
w tym szacowane [m]
147
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Wisła Malinka, Malinów (1117 m n.p.m), Beskid Śląski.
Opis drogi dojścia do otworu
Od pętli autobusowej "Malinka Rastoki" idziemy w górę na (NE) 60 m, po czym skręcamy w lewo w górę i po 170 m znów w lewo na poziomą drogę, którą idziemy kilkadziesiąt metrów i przechodzimy przez rzekę. Droga zaczyna się wznosić, idziemy dwoma ostrymi zakrętami, po czym po paru metrach mijamy rozlewnię wód Wiślanka po prawej stronie. Kontynuujemy tą drogą 80 m, a następnie skręcamy w lewo na drogę leśną. Po kilkudziesięciu metrach z lewej strony widoczne są kilkumetrowej wysokości skały, a po prawej stronie drogi płynie potok. Po 145 m od skrętu w lewo przechodzimy przez drewniany mostek w kierunku na NE, na wznoszącą się ścieżkę, którą idziemy aż do wypłaszczenia terenu, ok. 220 m. Podczas podejścia mijamy znów z prawej strony kilkumetrowe skały (obecnie zarośnięte przez młody las) oraz z lewej strony na końcu ostrego podejścia widzimy słabo znacząca się ścieżkę. Idziemy dalej prosto (azymut 50° i po 70 m dochodzimy do kolejnego wypłaszczenia, gdzie na ścieżce zalega kilka kawałków drewna. Stąd idziemy dalej prosto ścieżką (azymut 60°) i po 40 m skręcamy w prawo na azymut 120 i po 10 m idąc przez gęsty las świerkowo-bukowy dochodzimy do 1. otworu Jaskini Wiślanka. Niedaleko otworu znajduje się charakterystyczne, górujące nad innymi, drzewo (buk). 11 m na E od 1. otworu znajduje się 2. otwór tejże jaskini. Oba otwory zostały wykopane przez odkrywców.
Opis jaskini

Otworem głównym - wejściową studzienką - o wymiarach 0,7x0,7 m i głębokości 2,3 m schodzimy pochylnią do korytarza ku SW, który prowadzi nas do salki o szerokości 1,7 m. Tam, idąc dalej, dochodzimy do 2 m progu, za którym albo schodzimy w dół, gdzie znajduje się ślepy, krótki korytarz na NE, albo dalej na SW obniżającym się korytarzem, gdzie za dużym głazem znajduje się kilku metrowa, ciasna, ślepa szczelina.
Główny ciąg spod studzienki wejściowej prowadzi na E niskim korytarzem, o dnie pokrytym gliną. Dalej po 2 m wchodzimy do studni 2,5 m głębokiej, pod którą znajduje się sala o szerokości 2 m, która na NE po 2,4 m kończy się niedostępną szczeliną, natomiast w drugą stronę za progiem 1,5 m dochodzimy do niskiego wejścia w zacisk ZII skierowany na E. Najwygodniej pokonywać go głową do przodu wchodząc pod strop. Po 2 m dochodzimy do ciasnej pochylni za zaciskiem, który z załamującym się korytarzem na jej dnie tworzy zacisk ZI. Po kolejnych 2 m od załamania wychodzimy w sali skierowanej na E, dalej po 5 m przechodząc przez duży blok skalny możemy iść albo w dół pochylnią do ciasnej szczeliny długości 8 m na W (kończy się ona kominkiem z stromą pochylnią skierowaną na S), albo na E w górę, przez próg na pochylnię. Za nią możemy iść albo w dół do ciasnego korytarza na SE, który po kilku metrach łączy się z dalszymi partiami przez ciasny niebezpieczny zacisk, albo na NE, gdzie znajduje się korytarz prowadzący do II otworu jaskini, którym możemy wyjść pokonując dwa małe prożki i dochodząc do bardzo kruchej i niebezpiecznej studzienki wejściowej o wymiarach 0,6x0,7 m i głębokości 1,5 m. Drugi otwór został przekopany podczas eksploracji, obecnie korytarz pod otworem jest częściowo zasypany.
Dalej w kierunku na E przechodzimy progiem 1,2 m i kilku metrowej długości szczeliną wchodzimy do sali o szerokości 3 m i wysokości dochodzącej do 2,3 m. Sala skierowana jest na E, po 2 m dochodzimy do progu o wysokości 2,5 m, pod którym znajduje się kilku metrowej długości, ślepy korytarz, natomiast dalszy ciąg sali zakręca na SE i przez przewężenie wprowadza do następnej sali. Po prawej stronie znajduje się wejście przez próg do korytarza biegnącego na W, na jego końcu znajduje wznosząca się salka o wysokości 2,7 m i szerokości 1,3 m - kończy się ona gliniastą pochylnią w górę i ślepym kominkiem. Z tej salki prowadzi korytarz na E, kończący się bardzo ciasną szczeliną, skierowana na S.
Wracamy do głównego ciągu sali. Idziemy dalej na SE, przechodzimy próg 1,2 m, za którym na szerokiej pochylni, w jej N części, znajduje się ślepa, ciasna studzienka o głębokości 2 m. Na końcu pochylni schodzimy studzienką 1,5 m, za którą możemy iść w lewo do ciasnej, niskiej szczeliny o długości 8 m lub na wprost, do wysokiej szczeliny, która ma długość 9 m. Na jej końcu znajduje się próg 1,3 m, za którym biegnie pochyły, końcowy korytarz o wysokości 2,5 m i długości 4 m. W połowie jego długości na N ścianie znajdują się nacieki grzybkowe, w stropie widoczne są drobne korzenie drzew lub krzaków.
Jaskinia osuwiskowa, powstała w piaskowcach warstw godulskich górnych. Dno jest pokryte rumoszem, gruzem i blokami skalnymi, niekiedy dużych rozmiarów, miejscami gliną, a pod otworami znajdują się drobne gałęzie oraz liście.
Jaskinia w wielu partiach jest wilgotna, szczególnie w porze roztopów, czy po długotrwałych opadach deszczu. Silny przewiew powietrza jest wyczuwalny w obu studzienkach wejściowych. Światło sięga do wstępnych partii korytarzy pod studzienkami wejściowymi.
Na ścianach studni wejściowych występują gdzieniegdzie mchy i porosty. W kilku miejscach w jaskini widoczne są na stropie korzenie drzew. W sali kilkanaście metrów przed końcem jaskini, znaleziono kiełkujące nasiona buka.
Kilka metrów od otworu licznie występują pająki, w głębi jaskini zauważono podczas kartowania żywą salamandrę. Jaskinia jest miejscem zimowania nietoperzy, kilkukrotnie zostały przeprowadzone liczenia szczegółowe nietoperzy przez Cz. Szurę. 18.02.2011 r. stwierdzono 7 nietoperzy, w czym 6 sztuk podkowca małego (Rhinolophus hipposideros) oraz nocka wasatka. 08.02.2012 r. stwierdzono 6 nietoperzy, w czym 5 sztuk podkowca małego oraz nocka wąsatka. 13.09.2008 r. stwierdzono 1 nocka Natterera (Myotis nattereri).

Historia badań
Historia eksploracji

Otwór główny odkopali R. Cieślar i M. Cieślar w roku 2006 r. Początkowo odkryli pierwszy otwór i korytarze do zacisku ZII. Po przejściu przez zacisk odkryli większość znanych korytarzy. Dalsze prace eksploracyjne były prowadzone przez odkrywców oraz Cz. Szurę i G. Szalbota w roku 2008 r. Drugi otwór Jaskini Wiślanki został przekopany w 2008 r. przez R. Cieślara oraz M. Cieślara.

Historia dokumentacji

Zinwentaryzowana została w 13.09.2008 r. przez B. Juroszka i G. Szalbota. Pomiary wykonywano busolą geologiczną Freiberg i dalmierzem laserowym Leica Disto. Współrzędne geograficzne GPS w 2014 r. pomierzyli B. Juroszek, A. Juroszek, G. Szalbot.
Plan opracował B. Jurosze.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Szura Cz. 2010 (informacja, nowe dane morfometryczne); Jaskinie Polskich Karpat Fliszowych 2016a (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Bartłomiej Juroszek
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2014
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki otwór Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie