Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Krucha Szczelina
Inne nazwy
Nr inwentarzowy K.Bsz-01.04
Region Karpaty
Współrzędne WGS84 λ: 22°22′16,10″, φ: 49°14′07,90″
Gmina Cisna (gm. wiejska)
Powiat leski
Województwo podkarpackie
Właściciel terenu Skarb Państwa (Lasy Państwowe) | Ciśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu S
Pozostałe otwory 2 - ku ESE.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 555
Wysokość względna [m] 45
Głębokość [m] 4
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 4
Długość [m]
w tym szacowane [m]
12,50
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Buk, dolina Solinki, Jamy (822 m n.p.m.), w osuwisku na SE zboczu, Bieszczady; Obszar Natura 2000 Bieszczady.
Opis drogi dojścia do otworu
Dojście prowadzi spod leśniczówki w Buku, skąd idziemy na SW lokalną drogą do Dołżycy. Po ok. 1,5 km za mostem na Solince skręcamy w prawo w asfaltową drogę. Dalej ok. 600 m do pierwszego ostrego zakrętu drogi. Stąd na N gruntową drogą, przekraczamy potok Zwór i po kilkunastu metrach skręcamy w pierwszą drogę w prawo. Trawersuje ona SE zbocze, idziemy nią ok. 300 m do polany. Tu skręcamy na E i schodzimy na przełaj kilkadziesiąt metrów do niewielkiego osuwiska. Otwory zlokalizowane są w SW części osuwiska: górny znajduje się w kilkumetrowej wysokości ścianie niszy osuwiskowej, dolny pod okapem u podnóża ściany. Dojście bez trudności, zwiedzanie uciążliwe (ciasno).
Opis jaskini

Jaskinię tworzą dwa korytarze położone piętrowo na jednej szczelinie. Otwór 1 prowadzi do górnego korytarza, ma on 2,5 m długości, do 0,5 m szerokości i do 1,5 m wysokości. Studzienka (0,8 m głębokości) położona w jego środkowej części sprowadza do dolnego korytarza. Ma on 5,5 m długości, do 0,8 m wysokości i do 1,5 m wysokości. Od NE kończy się zawaliskiem, na SW doprowadza do znajdującego się pod okapem (otwór 2) prożku o wysokości 1,4 m. Poniżej prożku znajduje się ponadto wejście do 2,0 m długości korytarzyka prowadzącego na SW.

Jaskinia osuwiskowa powstała w piaskowcach warstw krośnieńskich. Dno tworzy gruz skalny, tylko przy otworach gleba pokryta jest liśćmi. Ściany jaskini są silnie spękane.

Z wyjątkiem końcowych partii dolnego korytarza jest oświetlona światłem dziennym. W całości znajduje się w zasięgu powierzchniowych zmian atmosferycznych. Flory i fauny nie obserwowano.

Historia badań
Historia eksploracji

Otwory jaskini znane były leśniczemu z Buka T. Fursowi przed 2004 r., do samej jaskini jednak nie wchodził. 12 października 2004 r. po wskazaniu przez T. Fursa została zwiedzona przez T. Mleczka, G. Kręcigłowę, B. Szatkowskiego (Stowarzyszenie Speleoklub Beskidzki) oraz E. Marszałka (Lasy Państwowe).

Historia dokumentacji

Zinwentaryzowana została 22 kwietnia 2010 r. przez T. Mleczka i B. Szatkowskiego (Stowarzyszenie Speleoklub Beskidzki). Pomiary wykonano używając busoli geologicznej Freiberg i taśmy parcianej. 16 października 2014 r. T. Mleczek i J. Knych (Stowarzyszenie Speleoklub Beskidzki) dokonali aktualizacji planu.

Plan opracował T. Mleczek.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Klassek G., Mleczek T. 2010 (informacja o inwentaryzacji, długość, lokalizacja); Zatorski M., Franczak P., Mleczek T. 2015 (waloryzacja); Jaskinie Polskich Karpat Fliszowych 2016d (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Tomasz Mleczek
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2015
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki otwór Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie