Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia w Małym Krakowie
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.C-08.01
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°52′04,48″, φ: 49°15′15,87″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu S
Pozostałe otwory 2 - ku S, 992 m n.p.m.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 990
Wysokość względna [m] 20
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 2,60
Deniwelacja [m] 2,60
Długość [m]
w tym szacowane [m]
12
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Na prawym orograficznie zboczu Doliny Kościeliskiej, nad drugim progiem Żlebu pod Wysranki licząc od dołu, w prawej (or.) ścianie.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Od Lodowego Źródła idziemy na południe, na turnię częściowo porośniętą lasem. Z jej grani dostajemy się do głębokiego, skalistego żlebu z progami (Żleb pod Wysranki). Schodząc nim, pokonujemy śliski, około 3-metrowy prożek w dół, a następnie trawersujemy do widocznych w prawej orograficznie ścianie żlebu otworów. W końcowym odcinku drogi przydatna asekuracja. Zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Otwór I (zachodni), położony 5,3 m nad podstawą ściany, ma 2,1 m szerokości i 1,6 m wysokości; otwór II, leżący nad 2,2-metrowym progiem, ma 1,5 m szerokości i 2,6 m wysokości. Oba otwory są myte, rozdzielone filarem skalnym. Prowadzą do niewielkiej komory, z której nad 0,8 m prożkiem odchodzi szczelinowy, ślepo zakończony korytarz.

Jaskinia została wymyta na szczelinie w wapieniach malmo-neokomu jednostki Organów (seria wierchowa, płaszczowina Czerwonych Wierchów). Ściany są gładkie, miejscami pokryte naciekami grzybkowymi, w komorze – nieco zwietrzałe.

Namulisko tworzy glina oraz gruz wapienny, przy otworach – z domieszką gleby.

Jaskinia jest wilgotna. Światło dociera do komory wstępnej i części korytarza; jego końcowy fragment pozostaje ciemny. Przewiew między   Roślinność w strefie okołootworowej reprezentowana jest głównie przez mchy, glony i porosty, a także nieliczne rośliny kwiatowe. W komorze występują ślimaki, głębiej pająki, ćmy i muchy.

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinię odkryli w dniu 16.05.1915 r. S. Zwoliński i Z. Leisten. Nie zbadali wówczas końcowej części korytarza z powodu braku światła. Zwoliński, zafascynowany pięknem żlebu, nazwał go „Małym Krakowem”. Informacje o jaskini zapisał jedynie w pamiętniku opublikowanym po jego śmierci (Zwoliński 1987 -1992). Na podstawie tych informacji, w dniu 2.08.1988 r., M. Kropiwnicka, I. Luty i A. Paterek odnaleźli grotę i nadali jej nazwę.

Historia dokumentacji

Dokumentację sporządziła I. Luty przy współpracy A. Paterka. Pomiary wykonano taśmą parcianą i busolą geologiczną Meridian. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
[Zwoliński, S.] 1987-1992 (opis położenia i dojścia, wzmianka o zwiedzaniu, bez nazwy, s.26); Czubalski, A. 1989 (wzmianka o udokumentowaniu, plan I. Luty); Jaskinie TPN 1993b (plan, przekrój i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2014
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie