Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Schronisko Dudowe
Inne nazwy Schronisko VI
Nr inwentarzowy T.D-06.05
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°49′58,96″, φ: 49°14′41,56″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu N
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1498
Wysokość względna [m] 198
Głębokość [m]
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 0
Długość [m]
w tym szacowane [m]
7
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Chochołowska, Dolina Dudowa, w masywie Kominiarskiego Wierchu, w zboczach Dudowych Spadów.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Od czarnego szlaku wiodącego z Doliny Chochołowskiej w kierunku Polany Jamy skręcamy w pierwszą nieznakowaną ścieżkę, odgałęziającą się na prawo, do Wąwozu Między Ściany. Podchodzimy nim, a następnie doliną Dudową, aż za Kościół – wybitną turnię widoczną po lewej or. stronie doliny. Skręcamy na prawo, do żlebu Ulica i klucząc niewyraźną percią wśród wiatrołomów, podchodzimy nim do ostrogi skalno-trawiastej, która rozdziela Ulicę na dwie części. Dalej kilkadziesiąt metrów jej prawym orograficznie odgałęzieniem, wzdłuż pasa niskich, uławiconych skałek prawego or. zbocza, docieramy aż do miejsca, gdzie ławice skałek na niewielkim odcinku przechodzą w teren trawiasto-skalisty. Stąd wchodzimy na zbocze, trawersując jednocześnie w lewo (na NE), lub wspinamy się na nie nieco wcześniej po ławicach wapienia i zwieszonych gałęziach jarzębiny. Zbocze jest strome, zalesione, z licznymi wykrotami. Dochodzimy do miejsca osunięcia się lasu (odkryta powierzchnia wapienia) i omijamy je po lewej stronie (dołem). Dalej w lewo do góry, w pobliżu granicy lasu, pod ścianą skałki. Tam odnajdujemy dolny otwór Dudowej Studni (od wejścia na zbocze żlebu około 100 m). Tuż przed otworem, pod ścianą jest trawiasta półka, za nim – rozłożysty smrek. Stąd wprost do góry (około 15 m, łatwo) wspinamy się do otworu Dudowego Schronu T.D-06.06. Kilka metrów wyżej (II), na wąskiej półce skalnej, znajduje się środkowy otwór Dudowej Studni. Krótkim trawersem nad studnią (III) można przejść do okna w ścianie – najwyższego jej otworu. Dojście do Schroniska Dudowego wiedzie od górnych otworów Dudowej Studni (T.D-06.02) eksponowanym trawersem (II) w lewo, kilka metrów do krawędzi skałki. Za krawędzią trawersujemy dalej około 15 m do wyraźnej grzędy i idziemy około 15 m do góry do poszukiwanego otworu. Otwór położony jest w niewielkiej skałce na trawiastym stoku. Dojście miejscami eksponowane (II). Zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Otwór jest trójkątny, o szerokości około 1,5 m i wysokości około 2,5 m. Prowadzi do szczelinowego korytarza 0,8 m szerokości. Dno od linii okapu wznosi się, dalej jest prawie płaskie. Po 7 m, za małym rozszerzeniem, korytarz obniża się i zwęża w biegnącą do dołu szczelinę, nie do przejścia (widoczną na odcinku około 3 m).

Schronisko rozwinęło się na szczelinie o kierunku 9° w wapieniach malmo-neokomu serii wierchowej. Namulisko przy otworze tworzy gleba, a w głębi – glina rezydualna i okruchy wapienia. Na końcu korytarza, w jego rozszerzeniu, leży wielka wanta. Prawa ściana jest gładka, nachylona pod kątem 83°E. Występują nieliczne, drobne nacieki grzybkowe.

Schronisko jest suche. Światło rozproszone sięga do końca. Wyczuwa się nieznaczny przewiew.

Przy otworze rozwijają się rośliny kwiatowe, a w głębi mchy i porosty. Faunę reprezentują ślimaki i komary.

Historia badań
Historia eksploracji

Schronisko zostało odkryte latem 1966 r. przez Z. Biernackiego, A. Wosińskiego i M. Żelechowskiego (Speleoklub Częstochowa).

Historia dokumentacji

Biernacki (1967) opublikował opis i plan. W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację schroniska sporządziła w dniu 12.07.1979 r. I. Luty przy współpracy T. Ostrowskiego. Pomiary wykonano busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Biernacki, Z. 1967 (plan i opis); Gradziński, R. i in. 1985a (dane morfometryczne pod nazwą „Schronisko VI”); Jaskinie TPN 1991 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie