Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia nad Mostkiem Wyżnia
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.D-08.03
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°51′45,64″, φ: 49°15′03,73″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu E
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1105
Wysokość względna [m] 121
Głębokość [m] 1
Przewyższenie [m] 7,50
Deniwelacja [m] 8,50
Długość [m]
w tym szacowane [m]
25
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Na lewym orograficznie zboczu Doliny Kościeliskiej, w Żlebie nad Mostkiem.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Od pierwszego mostku za Bramą Kraszewskiego idziemy w górę, ku zachodowi, wybitnym żlebem, aż do progu w jego ograniczeniu. Tuż pod progiem, po lewej (orograficznie) stronie żlebu znajduje się otwór Jaskini Nad Mostkiem Niżniej (T.D-08.02). Stąd wspinamy się w górę żlebu przez łatwe lecz śliskie progi i docieramy po kilkudziesięciu metrach pod poprzecznie położony mur skalny. U jego podstawy, za krzakiem widać poszukiwany otwór. Dojście i zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Wysoki na ok. 5 m, trójkątny otwór prowadzi do niewielkiej komory-przedsionka. Stąd ku NW, stromo do góry, biegnie ciasna pochylnia, od której na końcu odchodzi ku S szczelinowy korytarz, wznoszący się pod kątem 50°. Po kilku metrach skręca on na lewo, by nieco dalej opaść dwoma szczelinowymi, pochyłymi studzienkami uchodzącymi, po połączeniu się, w stropie przedsionka.

Na SE od otworu, w obrębie jego okapu, rozciąga się niska nyża o długości kilkunastu metrów, sięgająca w głąb na 5 m. Wejście do niej zasłaniają wielkie bloki skalne oberwane ze stropu.

Grota rozwinęła się w strefie spękań na szczelinie tektonicznej 117/60°N, w ciemnych wapieniach triasu środkowego jednostki Organów (seria wierchowa, płaszczowina Czerwonych Wierchów). Jej górna część w nieznacznym stopniu została rozmyta. Ściany są nieco zwietrzałe. Namulisko w przedsionku i nyży tworzy głównie autochtoniczny gruz wapienny, duże bloki oderwane ze stropu oraz gleba; głębiej widać trochę gliny. W górnej części szczeliny dno jest skaliste, bez osadu.

Grota jest sucha. Światło dochodzi do końca. Przewiewu nie wyczuwa się. W przedsionku występują rośliny kwiatowe, paprocie, mchy i porosty. Faunę reprezentują ślimaki oraz muchy i komary.

Historia badań
Historia eksploracji

Grota na początku lat 50-tych zwiedzana była przez grotołazów zakopiańskich (m in. S. Zwolińskiego, E. Winiarskiego i W. Habila), nie opublikowali oni jednak żadnej wzmianki o niej. Po raz pierwszy wymienia ją Wójcik (1966a).

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ materiały terenowe zebrali: w lipcu 1976 r. J. Grodzicki z towarzyszami oraz 16.08.1978 r. I. Luty przy współpracy M. Kropiwnickiej i J. Milki. Pomiary wykonano taśmą parcianą i busolą geologiczną Meridian. Fotografię otworu wykonał J. Milka. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Wójcik, Z. 1966a (lokalizacja na mapce); TATRY POLSKIE 1984 (lokalizacja na mapie); Gradziński, R. i in. 1985a (dane morfometryczne, lokalizacja na mapie); Jaskinie TPN 1993a (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2013
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie