Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia Trójotworowa
Inne nazwy Dwuotworowa
Nr inwentarzowy T.D-08.17
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°52′04,85″, φ: 49°14′56,28″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu SW
Pozostałe otwory 2 i3 - ku SW, 1168 m n.pm.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1168
Wysokość względna [m] 180
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 8
Deniwelacja [m] 8
Długość [m]
w tym szacowane [m]
18
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Na prawym orograficznie zboczu Doliny Kościeliskiej, w Organach, w żlebie położonym na południe od Jaskini Zimnej.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Idziemy dnem Doliny Kościeliskiej, następnie do góry szlakiem wyprowadzającym z południowego otworu Jaskini Mroźnej T.D-08.07. Od tego otworu nieznakowaną percią idziemy na prawo do góry, pod skałami, omijamy otwór Jaskini Zimnej, a następnie wznosimy się niewyraźną percią w górę stromym żlebem. Mijamy odejście drogi do Jaskini Naciekowej i Szczeliny nad Zimną i tuż za żebrem skalnym skręcamy na lewo do stromego żlebu. Po pokonaniu łatwego, pochyłego progu, kilka metrów wyżej odnajdujemy pod skałką w prawej (or.) stronie żlebu dolny otwór poszukiwanej szczeliny. Otwór II znajduje się nieco wyżej na prawo; III otwór (najmniejszy) jest ukryty w trawach. Wszystkie otwory powstały na tej samej, nachylonej stromo szczelinie, przecinającej turnię. Dojście łatwe, zwiedzanie nieco trudne, uciążliwe.
Opis jaskini

Półokrągły dolny otwór, o wymiarach 1,1x0,6 m, prowadzi do obszernej (5x1,7x2,5 m) salki o płaskim dnie. W jej południowej ścianie, nad 2,5-metrowym progiem, widać okno, stanowiące II otwór. Ma ono kształt soczewki o wymiarach 0,9 m szerokości i 1,9 m wysokości. W stropie ponad oknem dostrzegamy wylot bardzo ciasnego kominka, którym przedostajemy się do niewielkiej salki (około 2x0,8x2 m). Z niej na lewo przez pochyły prożek wchodzimy do otworu III, o średnicy około 0,4 m. W stropie salki znajdują się dwa kominki: większy – o wysokości około 2,5 m – uchodzi na powierzchnię ciasną szczeliną niemożliwą do przejścia; mniejszy – bardzo ciasny – jest zaraz zablokowany wantami.

Grota powstała na szczelinie pochylonej pod kątem 70° w wapieniach mezozoicznych jednostki Organów (seria wierchowa, płaszczowina Czerwonych Wierchów). Ściany zwietrzałe; namulisko w dolnej salce stanowi glina piaszczysta oraz rezydualne osady z domieszką gruzu wapiennego. Dno górnej salki pokrywa rumosz wapienny.

Grota jest widna i wilgotna, panuje w niej słaby przewiew. Roślinność zielona sięga do 1,5 m w głąb, w całej grocie występują porosty.

W trakcie inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich przez OW PTPNoZ E. Sobiepanek-Krzyżanowska zebrała w dniu 15 lipca 1977 r. następującą faunę:

Araneae – Cybaeus angustiarum;

Gastropoda – Helicigona cingulella, Chondrina clienta, Aegopinella nitens, Clausilia dubia;

Diptera – Eccoptomera emarginata, Helomyza modesta, Heleomyza serrata.

Historia badań
Historia eksploracji

Grotę zwiedzili w maju lub czerwcu 1934 r. S. Zwoliński i J. Zahorski (Zwoliński 1993). Nie znaleźli wówczas przejścia do górnej salki, ani trzeciego otworu. Podczas inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ grota została wskazana przez W. Habila i E. Winiarskiego pod nazwą „Dwuotworowa”, pod tą nazwą odnotowano ją w spisie jaskiń.

Historia dokumentacji

W dniu 6 lipca 1975 r. J. Grodzicki przy współpracy E. Winiarskiego, R. M. Kardasia, A. Szabunio i P. Żarskiego zlokalizował otwór ciągiem azymutalno-taśmowym. W dniu 9 lipca 1977 r. obserwacje terenowe zebrała I. Luty przy współpracy M. Burkackiego, a 15 lipca 1977 r. sporządziła plan groty przy współpracy T. Ostrowskiego, który wykonał zdjęcia otworów. E. Sobiepanek-Krzyżanowska zebrała wówczas faunę. I. Luty uzupełniła obserwacje terenowe w dniu 17 lipca 1992 r. przy współpracy T. Mardala. Wszystkie pomiary wykonano taśmą parcianą i busolą geologiczną Meridian. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Kardaś, R. M., Burkacki, M. 1977 (wzmianka o udokumentowaniu, bez nazwy); Gradziński, R. i in. 1985a (lokalizacja na mapie, niektóre dane morfometryczne); Zwoliński, S. 1993 (wzmianka o zwiedzeniu, szkic przekroju); Jaskinie TPN 1993b (plan, przekrój i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Sobiepanek-Krzyżanowska, E. 1979 (fauna).
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie