Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia Zawaliskowa w Stołach
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.D-08.25
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°51′37,71″, φ: 49°14′49,57″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu S
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1280
Wysokość względna [m] 270
Głębokość [m]
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 0
Długość [m]
w tym szacowane [m]
8
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Na lewym orograficznie zboczu Doliny Kościeliskiej, w skałach leżących nad Kazalnicą w Stołach.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Dojście szlakiem wiodącym do Hali na Stołach do poziomu około 1150 m n.p.m., dalej starą, niewyraźną ścieżką trawersującą zbocze ku południowi. Dochodzimy nią aż wielkiego kamienistego żlebu ograniczającego od S Kazalnicę w Stołach.
Opis jaskini

Otwór znajduje się po lewej orograficznie stronie tego żlebu, w szczelinie, 6 m nad podstawą ściany (około 30 m w górę żlebu od okolicy południowego otworu Wielkiej Szczeliny T.D-08.24, a od Dziury pod Kazalnicą T.D-08.29 – ok. 140 m). Dojście i zwiedzanie łatwe.

Otwór o kształcie zbliżonym do prostokąta ma 0,6 m szerokości i 1,6 m wysokości. Wiedzie do zawaliskowego korytarza, który zaraz za otworem skręca nieco na lewo. Przechodzimy przez dużą wantę tworzącą 1 m prożek w dół i kilka metrów dalej przez zacisk. Wkrótce zawalisko zamyka całkowicie dalsze przejście.

Jaskinia utworzyła się na szczelinie tektonicznej 165°/50°E w wapieniach triasu jednostki Organów (seria wierchowa, płaszczowina Czerwonych Wierchów). Lewa ściana jest gładka, prawą ścianę i strop częściowo buduje zawalisko, w którym tkwią wanty przepojone hematytem.

Namulisko tworzy rumosz skalny oraz ilasty osad rezydualny. Przy otworze widać nieco gleby.

Korytarz jest suchy. Światło sięga do ok. 4 m. Wyczuwa się silny przewiew.

Roślinność w strefie okołootworowej reprezentowana jest bardzo ubogo przez paprocie, mchy, wątrobowce i porosty. Występują tam ślimaki.

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinia znana była od dawna.

Historia dokumentacji

Podczas inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ, jej otwór wskazał E. Winiarski, a dokumentację w sierpniu 1979 r. sporządziła I. Luty przy współpracy Ł. Małachowskiego. Pomiary wykonano taśmą parcianą i busolą geologiczną Meridian. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Jaskinie TPN 1993a (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie