Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Dziura w Organach VII
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.D-08.31
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°51′59,21″, φ: 49°14′45,54″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu SW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1065
Wysokość względna [m] 65
Głębokość [m] 1
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 1
Długość [m]
w tym szacowane [m]
7,50
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W prawym orograficznie zboczu Doliny Kościeliskiej, w Organach.
Opis drogi dojścia do otworu
Idziemy z dna doliny, około 200 m na południe od ścieżki sprowadzającej z Jaskini Mroźnej skręcamy w pierwszy wyraźny żleb i podchodzimy nim pod śliski próg. Z nad progu kierujemy się nieco na lewo do góry, na przełączkę za balkonikiem, przez którą przechodzi perć. Stąd idziemy niewyraźną percią trawersującą zbocze w kierunku południowym. Niebawem trafiamy pod sporą skałkę, gdzie na półce, przez którą biegnie perć, odnajdujemy otwór (położony jest on bliżej południowego krańca skałki). Można też dojść z dna doliny, żlebem z marglistymi łupkami albu, odchodzącym przed Halą Pisaną, do pierwszej słabo widocznej z drogi skałki. Pod nią trawersem w kierunku ujścia doliny do żlebu ograniczonego od prawej (or.) strony skałką z naszą dziurą.
Opis jaskini

  Szeroki (ok. 5 m) otwór ograniczony niskim okapem prowadzi do niszy wstępnej. Stąd odchodzi w dół myty ciąg z kilkoma zamulonymi lub zagruzowanymi odgałęzieniami. Na wprost kończy się on bardzo wąskim korytarzykiem, w którym za zwężeniem nie do przejścia widać kilkumetrową kontynuację ciągu.

  Grota została wymyta na szczelinach w wapieniach triasu środkowego jednostki Organów (seria wierchowa, płaszczowina Czerwonych Wierchów). Ściany są gładkie, występują na nich zagłębienia wirowe. W stropie, przy otworze znajduje się lustro tektoniczne (13°/60°S). Namulisko stanowi autochtoniczny rumosz wapienny (częściowo obtoczony) oraz piaszczysta glina jaskiniowa, która zamyka końcowy korytarzyk oraz boczne odnogi.

  Grota jest wilgotna. Światło odbite sięga wszędzie. Wyczuwa się silny przewiew z końca ciągu.

Historia badań
Historia eksploracji
Dziura znana była zapewne grotołazom zakopiańskim, penetrującym zbocza Organów w latach trzydziestych. W 1967 r. E. Winiarski zaprowadził do niej grupę grotołazów z SW PTTK (m. in. I. Luty). Dotychczas o tym obiekcie było brak wzmianek w literaturze speleologicznej
Historia dokumentacji
W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację groty sporządziła w dniu 13 sierpnia 1993 r. I. Luty przy współpracy M. Kropiwnickiej. Pomiary wykonano taśmą parcianą i busolą geologiczną Meridian. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.
Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Jaskinie TPN 1993b (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie