Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Komora w Okręcie
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.D-08.50
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°52′00,67″, φ: 49°15′06,17″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu SW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1108
Wysokość względna [m] 128
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 7,80
Deniwelacja [m] 7,80
Długość [m]
w tym szacowane [m]
12
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Na prawym orograficznie zboczu Doliny Kościeliskiej, pod granią Organów, tuż pod środkowym (najwyższym) wierzchołkiem turni zwanej Okrętem.
Opis drogi dojścia do otworu
Schronisko znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Od Lodowego Źródła w Dolinie Kościeliskiej idziemy szlakiem wiodącym do Jaskini Mroźnej. Na wyraźnej płaśni skręcamy na prawo i wygodną, choć nieoznakowaną ścieżką dochodzimy w pobliże szczytu Okrętu (jest to droga prowadząca do Okien Zbójnickich). Dalej – około 40 m na zachód zarośniętą lasem granią Okrętu – do środkowego wierzchołka. Stąd schodzimy, po prawej stronie, bardzo stromym żlebem nad urwisko i wykonujemy kilka ryzykownych kroków wąskim zachodzikiem na lewo, wprost do otworu. Otwór nie jest widoczny z drogi dojścia. Można go dojrzeć z dna doliny, z pierwszego mostka za Bramą Kraszewskiego. Dojście w końcowej części eksponowane, niezbędna lina do asekuracji. Zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Ukośny otwór ma około 6 m wysokości i prawie 3 m szerokości, roztacza się z niego piękny widok na dolinę. Wchodzimy do obszernej, wysokiej komory. Jej lewa ściana jest silnie pochylona. Przy końcu, stromo do góry ku N, odchodzi ciasna szczelina, która ma kontakt z powierzchnią (widać ślady namytej gleby).

Schronisko rozwinęło się na systemie szczelin w wapieniach mezozoicznych jednostki Organów (seria wierchowa, płaszczowina Czerwonych Wierchów); ma charakter komory zawaliskowej. Na ścianach występują miejscami drobne nacieki grzybkowe. W stropie końcowej części widać wielkie zaklinowane wanty. Dno pokrywa żółty osad gliniasty, szara martwica, a przy otworze nieco gleby.          

Komora jest sucha, oświetlona, bez przewiewu. Na jej ścianach rozwijają się różne gatunki porostów i nieco mchu, w otworze - wątła paproć oraz trawy. Występowania fauny nie stwierdzono.

Historia badań
Historia eksploracji

Schronisko dotychczas nie było wzmiankowane w literaturze. Szkic ściany wraz z lokalizacją otworu narysował w 1958 r. w swoim notatniku terenowym J. Rudnicki w czasie swoich badań terenowych, jednak nie zwiedził groty.

Historia dokumentacji

Podczas inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ jego dokumentację sporządziła w dniu 24 lipca 1992 r. I. Luty przy współpracy T. Mardala. Pomiary wykonano taśmą parcianą i busolą geologiczną Meridian. Fotografię otworu wykonała I. Luty. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Jaskinie TPN 1993b (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Rudnicki, J. 1957- 959 (szkic ściany z otworami).
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie