Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Dziura w Organach VI
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.D-08.55
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°51′57,76″, φ: 49°14′49,37″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu WSW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1025
Wysokość względna [m] 25
Głębokość [m]
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 0
Długość [m]
w tym szacowane [m]
7
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Na prawym orograficznie zboczu Doliny Kościeliskiej, w Organach.
Opis drogi dojścia do otworu
Schronisko znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Drogą wiodącą dnem Doliny Kościeliskiej docieramy około 130 m za odejście szlaku sprowadzającego z Jaskini Mroźnej, do łagodnego zakrętu. Stąd dostrzegamy w ścianie duży otwór Schronu nad Progiem T.D-8.65. Podchodzimy zboczem około 50 m przez umierający las i wiatrołomy pod skały, gdzie odnajdujemy poszukiwany otwór położony 4 m ku S od w. w. schronu. Dojście i zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Otwór ograniczony okapem wysokim do około 5 m, ma około 8 m szerokości. Prowadzi do obszernego wygodnego schroniska sięgającego w głąb skały na ponad 5 m, którego strop zaraz obniża się do około 3 m. Od północno-wschodniej ściany odchodzą trzy krótkie (po około 1 m) odnogi rozwinięte na szczelinach. W północnej, częściowo mytej odnodze widać zaklinowane cienkie płytki wapienne (być może fragmenty zerodowanych polew) oraz wyerodowane głębokie wydrążenia w skale (gąbczastość krasowa), południowa – to ciasna szczelina nad progiem o wysokości 1,85 m.
Schronisko powstało w wapieniach triasu środkowego jednostki Organów (seria wierchowa, płaszczowina Czerwonych Wierchów). Ściany są spękane i zwietrzałe, w bocznych odnogach częściowo myte. Występują nacieki grzybkowe. Namulisko stanowi głównie gleba i rumosz wapienny, jedynie w głębi widać nieco osadu piaszczysto-mulistego. Przed otworem leżą duże wanty oberwane spod okapu.
Nyża jest sucha widna i bez przewiewu. Rozwijają się w niej rośliny kwiatowe oraz mchy, paprocie, porosty i glony. Spotyka się owady (zaobserwowano m. in. pająki, muchy, komary).

Historia badań
Historia eksploracji

Dziura znana była od dawna, jednak prawdopodobnie ze względu na małe rozmiary nie wzmiankowano o niej w literaturze. W 1958 r. J. Rudnicki (prowadzący w Organach badania geologiczne) zamieścił w swych notatkach terenowych jej szkic i opis położenia.

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację schronu w dniu 13 sierpnia 1993 r. sporządziła I. Luty przy współpracy M. Kropiwnickiej (opublikowana w Jaskinie TPN, t. 3, 1993 b, częściowo jednak błędna ze względu na stan zniszczonych w terenie notatek). I. Luty odwiedziła opisywany obiekt we wrześniu 2013r., a powtórnie udokumentowała go w dniu 1.03. 2014 r. za pomocą przyrządu suunto tandem i taśmy mierniczej, wykonała też fotografie, a orientacyjne położenie otworu określiła w oparciu o mapę topograficzną Tatr (http://maps.geoportal.gov.pl).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Jaskinie TPN 1993b (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Rudnicki, J. 1957-1959 (szkic, opis położenia, bez nazwy).
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2014
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki otwór Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie