Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Dziura w Organach II
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.D-09.10
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°52′13,03″, φ: 49°14′48,69″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu W
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1410
Wysokość względna [m] 415
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 0
Deniwelacja [m] 0
Długość [m]
w tym szacowane [m]
5
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Na prawym zboczu Doliny Kościeliskiej, na zboczach południowej części Organów, pod ścianą wielkiego amfiteatru.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Żlebem z marglistymi łupkami albu, odchodzącym z dna doliny przed Polaną Pisaną (staje się on wyżej mniej wyraźny, lecz prowadzi wprost do amfiteatru). Z daleka widać w najdalszej ścianie amfiteatru otwór Dziury w Organach I T.D-09.11, tuż pod jego przewieszoną częścią, nieco nad odchodzącym z lewej strony grani, trawiasto-skalistym zachodem. Poszukiwany otwór znajduje się u podstawy ściany, na tej samej szczelinie co wyżej wymieniona dziura.
Opis jaskini

Otwór ma 5 m szerokości i 3,5 m wysokości. Prowadzi do nyży wymytej na skrzyżowaniu szczeliny międzywarstwowej 35°/32°S i szczeliny tektonicznej, w wapieniach triasu środkowego jednostki Organów (seria wierchowa, płaszczowina Czerwonych Wierchów). Pod prawą jej ścianą widać żebro skalne, a w głębi mały balkonik oraz kaskadki. Ściany są nieco zwietrzałe, bez nacieków. Dno w głównej części nyży pokrywa gleba, nad balkonikiem widać nieco osadu rezydualnego.

Dziura jest wilgotna. Ze szczeliny stropowej cieknie często przez kaskadki mała strużka wody. Światło dociera do końca. Przewiewu nie wyczuwa się.

W całej nyży rozwija się bujnie roślinność zielona i bezzieleniowa. Faunę reprezentują ślimaki oraz owady (głównie muchy).

Historia badań
Historia eksploracji

Dziura mogła być znana grotołazom zakopiańskim penetrującym zbocza Organów w latach trzydziestych, nie zamieścili jednak o niej żadnych wzmianek. W 1958 r. opisał ją w swoim notatniku terenowym J. Rudnicki, który prowadził badania geologiczne w tym rejonie. W 1970 r. zwiedzał nyżę M. Rutkowski (SW PTTK) sądząc, że jest jej odkrywcą.

Historia dokumentacji

 

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację obiektu sporządziła w dniu 2 lipca 1979 r. I. Luty przy współpracy J. Iwanickiego (seniora). Pomiary wykonano taśmą parcianą i busolą geologiczną Meridian. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

 
Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Jaskinie TPN 1993b (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Rudnicki, J. 1957–1959 (opis położenia i nyży, rysunek ściany z lokalizacją otworu w notatniku terenowym); Rutkowski, M. 1970 (opis położenia i nyży w „zeszycie poszukiwań”).
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie