Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Dziura w Organach I
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.D-09.11
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°52′13,46″, φ: 49°14′49,56″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu S
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1430
Wysokość względna [m] 435
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 3
Deniwelacja [m] 3
Długość [m]
w tym szacowane [m]
8
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Na prawym zboczu Doliny Kościeliskiej, na zboczach południowej części Organów, w ścianie wielkiego amfiteatru.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Żlebem z marglistymi łupkami albu, odchodzącym z dna doliny przed Polaną Pisaną (staje się on wyżej mniej wyraźny, lecz prowadzi wprost do amfiteatru). Otwór schroniska widać w najdalszej ścianie amfiteatru, tuż pod jego przewieszoną częścią, nieco nad odchodzącym z lewej strony grani, trawiasto-skalistym zachodem. Od podstawy ściany, za niewybitną kulisą idziemy około 20 m na lewo od linii spadku otworu, dalej 10 m w górę niewyraźnym zacięciem (IV) i w prawo, trawersem, do otworu. Łatwiejsza droga wiedzie zachodem z grani (III). Dojście w końcowej części trudne (niezbędna lina), zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Otwór jest owalny, szeroki na około 4 m, o wysokości około 2 m, położony 12 m nad podstawą ściany, pod dużym okapem. Po zachodniej jego stronie, na półce, widać ostrogę skalną. Za otworem wznosi się ośmiometrowa nyża wypłukana na szczelinie międzywarstwowej 35°/32°S, w wapieniach triasu środkowego jednostki Organów (seria wierchowa, płaszczowina Czerwonych Wierchów). Jej ściany są zwietrzałe, spękane. Znaczną część dna tworzy strop niżej leżącej warstwy wapieni. W zagłębieniach dna gromadzi się drobny piarg oraz osad rezydualny; przy otworze widać nieco nawianej gleby.

Nyża jest sucha, widna, bez przewiewu. Mchy i porosty pokrywają jej dno i ściany. Pod okapem występuje bardzo skąpa roślinność kwiatowa. Faunę reprezentują pająki i mchy.

Historia badań
Historia eksploracji

Dziura mogła być znana grotołazom zakopiańskim penetrującym zbocza Organów w latach trzydziestych, nie zamieścili jednak o niej żadnej informacji. W 1958 r. zwiedzał ją J. Rudnicki, który prowadził badania geologiczne w tym rejonie, a w 1970 r. M. Rutkowski (SW PTTK).

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację nyży sporządziła w dniu 2 lipca 1979 r. I. Luty przy współpracy J. Iwanickiego (seniora). Pomiary wykonano taśmą parcianą i busolą geologiczną Meridian. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Jaskinie TPN 1993b (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Rudnicki, J. 1957-1959 (opis położenia i nyży, rysunek ściany z lokalizacją otworu w notatniku terenowym); Rutkowski, M. 1970 (opis położenia i nyży w „zeszycie poszukiwań”).
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie