Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Siwarowa Dziura
Inne nazwy Siwarowa Niżnia
Nr inwentarzowy T.D-12.02
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′52,14″, φ: 49°14′53,45″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NE
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1446,30
Wysokość względna [m] 195
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 5,20
Deniwelacja [m] 5,20
Długość [m]
w tym szacowane [m]
33
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W lewym orograficznie zboczu Doliny Małej Łąki, we wschodnim stoku Zagonnej Turni zwanym Kamienne.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z dna Doliny Małej Łąki: z Wyżniego przez młody las idziemy na Piargi pod Zagonem. Wznosimy się nimi do miejsca, skąd od Żlebu Zagon odchodzi na prawo do góry mniejszy żlebek. Żlebkiem, a następnie jego prawym odgałęzieniem docieramy do Siwarowego Siodełka w grani opadającej spod Zagonnej Turni. Dalej przez niewielką polanę ograniczoną świerkami i kosodrzewiną idziemy ku NE, w kierunku Żlebu Kamiennego. U podnóża niewielkiej skałki położonej po lewej stronie stromych trawek opadających ku żlebowi, odnajdujemy szukany otwór. Dojście i zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Myty otwór o wymiarach 4x1,1 m wiedzie do prostego, prawie poziomego korytarza o długości 22,5 m. Zaraz za otworem następuje gwałtowne zwężenie korytarza do 2,8 m, jego strop podnosi się. Po 7 m na lewo odchodzi ciasna, błotnista odnoga (5,5 m długości). Przy jej otworze, za uchem skalnym, widać wąskie przebicie do głównego ciągu. Za odgałęzieniem główny korytarz zwęża się, a za dużą wantą leżącą na dnie – łagodnie wznosi się. W końcu, na poprzecznej szczelinie, jest zwężenie do 0,4 m. Nieco dalej zawalisko zamyka ciąg. Na lewo odchodzi w nie dwumetrowy kominek, a na prawo – krótkie poziome odgałęzienie.

Korytarz powstał w wapieniach urgonu łuski Kamiennego (seria wierchowa). Ściany są gładkie, częściowo myte, bez nacieków. Namulisko tworzy osad gliniasto-piaszczysty i autochtoniczny gruz wapienny, w okolicy otworu – z domieszką gleby.

Światło odbite sięga do końca korytarza. Grota jest wilgotna, bez przewiewu. Rośliny kwiatowe występują przy otworze i we wstępnej części korytarza. Faunę reprezentują owady (komary, muchy, motyle).

Historia badań
Historia eksploracji

Dziura znana była od dawna. Służyła ona jako schronienie dezerterom w okresie I wojny światowej. W latach 1921-23 i później zwiedzali ją bracia Zwolińscy. W 1943 r. wykonali oni plan prawdopodobnie tej właśnie groty (Zwoliński 1993), nigdy nieopublikowany. Kowalski (1953a) opublikował inwentarzowy plan i opis dziury datowany na 29 września 1950 r. (z błędnym opisem dojścia). W późniejszych latach nazwy Jaskinia Siwarowa i Siwarowa Dziura bywały odnoszone do wyżej położonej Jaskini nad Korytem.

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację sporządziła w dniu 30 sierpnia 1977 r. I. Luty przy współpracy M. Kardasia i E. Sobiepanek-Krzyżanowskiej. Pomiary przeprowadzono busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Wysokość położenia otworu określono na podstawie ciągów busolowych wykonanych w latach 1975 i 1977 oraz pomiarów sytuacyjno-wysokościowych położenia pobliskich otworów, wykonanych dalmierzem Wilda w dniu 17 sierpnia 1981 r. przez zespół Naukowego Koła Geodetów AGH pod kierownictwem W. Borowca. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).

Plan opracowała I. Luty.
Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Kronika 1950 (wzmianka o skartowaniu); Kowalski, K. 1953a (plan i opis inwentarzowy); Kowalski, K. 1955a (niektóre dane morfometryczne); Wójcik, Z. 1960b (wzmianka dotycząca osadów); Zwoliński, S. 1961 (uwaga o znalezieniu 3 Jaskiń Siwarowych); Wójcik, Z. 1966a,1968 (wzmianki pod nazwą Siwarowa Dziura, lokalizacja na mapkach pod nazwą Siwarowa Niżnia); Borowiec, W. i in. 1977, 1978 (dane morfometryczne); TATRY POLSKIE 1984 (lokalizacja na mapie 1:10000); Gradziński, R. i in. 1985a (niektóre dane morfometryczne, lokalizacja na mapie pod nazwą Siwarowa Niżnia); Luty, I. 1988 (nowe dane morfometryczne, lokalizacja na mapie i rysunku ściany, dane historyczne). Zwoliński, S. 1993 (wzmianki o zwiedzaniu w 1941 r. i sporządzeniu planu w 1943 r., bez nazwy, mogą dotyczyć tej groty); Jaskinie TPN 2000 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie