Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Schron Partyzantów
Inne nazwy ZT - 3
Nr inwentarzowy T.D-12.03
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′53,63″, φ: 49°14′53,30″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NE
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1442,70
Wysokość względna [m] 190
Głębokość [m] 4
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 4
Długość [m]
w tym szacowane [m]
7,50
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W lewym orograficznie zboczu Doliny Małej Łąki, we wschodnim zboczu Zagonnej Turni, w stoku zwanym Kamienne.
Opis drogi dojścia do otworu
Schron znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z dna Doliny Małej Łąki: z Wyżniego przez młody las idziemy na Piargi pod Zagonem. Wznosimy się nimi do miejsca, skąd od Żlebu Zagon odchodzi na prawo do góry mniejszy żlebek. Żlebkiem, a następnie jego prawym odgałęzieniem docieramy do Siwarowego Siodełka w grani opadającej spod Zagonnej Turni. Dalej przez niewielką polanę ograniczoną świerkami i kosodrzewiną idziemy ku NE, w kierunku Żlebu Kamiennego. U podnóża niewielkiej skałki położonej po lewej stronie stromych trawek opadających ku żlebowi, odnajdujemy otwór Siwarowej Dziury T.D-12.02. Dalej, z polany przed jej otworem, idziemy na wschód. W urwiskowym lesie, wśród świerków i gęstej kosodrzewiny odnajdujemy możliwość zejścia pod małą, nieco przewieszoną skałkę, zwróconą ku dolinie. U podnóża tej skałki znajduje się szukany otwór. Dojście i zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Otwór jest owalny, ma około 2,3 m szerokości. Jest ogrodzony starym, półkolistym, obrośniętym mchem murkiem z kamieni. Od otworu stromo w dół biegnie 6-metrowy korytarz, zakończony zawaliskiem. W zawalisku można przecisnąć się jeszcze 1,5 m dalej.

Schron powstał w wapieniach urgonu łuski Kamiennego (seria wierchowa). Ściany są gładkie, nieco myte, bez nacieków. Namulisko tworzą osuwające się głazy i rumosz wapienny z domieszką gleby osypującej się od otworu.

Światło sięga do końca korytarza. Grota jest sucha. W zawalisku wyczuwa się silny przewiew. Rośliny kwiatowe i paprocie występują przy otworze, nieco głębiej sięgają mchy i porosty. Faunę reprezentują ćmy i muchy.

Historia badań

  

Historia eksploracji

Schron służył jako schronienie dezerterom w okresie I wojny światowej, podobnie jak inne schrony i jaskinie w tej okolicy. Być może wtedy zbudowano przy otworze murek z kamieni. Mógł on być pozostałością po pracach eksploracyjnych lub osłoną platformy biwakowej, która następnie osunęła się w głąb korytarza. Pierwszą wzmiankę o schronie, bez nazwy, zawierającą opis położenia i groty, zamieścił Kowalski (1953a) przy opisie Siwarowej Dziury. Informacje o położeniu tego obiektu uzyskał on od S. Zwolińskiego, który prawdopodobnie zwiedzał schron w latach 1921-23.

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ w 1975 r. P. Kulbicki z towarzyszami wykonał szkic położenia otworu na podstawie ciągu busolowo-taśmowego. Dokumentację sporządziła w dniu 30 sierpnia 1977 r. I. Luty przy współpracy M. Kardasia i E. Sobiepanek-Krzyżanowskiej. Pomiary przeprowadzono busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Wysokość położenia otworu określono na podstawie ciągów busolowych wykonanych w latach 1975 i 1977 oraz pomiarów sytuacyjno-wysokościowych położenia pobliskich otworów, wykonanych w dniu 17 sierpnia 1981 r. przez zespół Naukowego Koła Geodetów AGH pod kierownictwem W. Borowca. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).

 Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Kronika 1950 (wzmianka o udokumentowaniu); Kowalski, K. 1953a (opis położenia i schronu, bez nazwy); Zwoliński, S. 1961 (uwaga o znalezieniu 3 Jaskiń Siwarowych, może dotyczyć opisywanego obiektu); Borowiec, W. i in. 1977,1978 (wymieniają jako jaskinię bez nazwy, prawdopodobnie nr 228, orientacyjne dane morfometryczne); Gradziński, R. i in. 1985a (wymieniają jako jaskinię bez nazwy, prawdopodobnie nr 228, orientacyjne dane morfometryczne, lokalizacja na mapie); Luty, I. 1988 (nowe dane morfometryczne, lokalizacja na mapie i rysunku ściany, dane historyczne; Jaskinie TPN 2000 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie