Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Tunel pod Siwarową Dziurą
Inne nazwy ZT - 2
Nr inwentarzowy T.D-12.04
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′54,38″, φ: 49°14′52,98″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ENE
Pozostałe otwory 2 - ku W, 1436.2 m n.p.m.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1440,70
Wysokość względna [m] 185
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 4,50
Deniwelacja [m] 4,50
Długość [m]
w tym szacowane [m]
7
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W lewym orograficznie zboczu Doliny Małej Łąki, we wschodnim stoku Zagonnej Turni zwanym Kamienne.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z dna Doliny Małej Łąki: z Wyżniego przez młody las idziemy na Piargi pod Zagonem. Wznosimy się nimi do miejsca, skąd od Żlebu Zagon odchodzi na prawo do góry mniejszy żlebek. Żlebkiem, a następnie jego prawym odgałęzieniem docieramy do Siwarowego Siodełka w grani opadającej spod Zagonnej Turni. Dalej przez niewielką polanę ograniczoną świerkami i kosodrzewiną idziemy ku NE, w kierunku Żlebu Kamiennego. U podnóża niewielkiej skałki położonej po lewej stronie stromych trawek opadających ku żlebowi, odnajdujemy otwór Siwarowej Dziury T.D-12.02. Dalej, z polany przed jej otworem, idziemy na wschód. W urwiskowym lesie, wśród świerków i gęstej kosodrzewiny odnajdujemy możliwość zejścia pod małą, nieco przewieszoną skałkę, zwróconą ku dolinie. U podnóża tej skałki znajduje się otwór Schronu Partyzantów I T.D-12.03. Zachodni (górny) otwór Tunelu pod Siwarową Dziurą znajduje się w leju krasowym położonym tuż obok otworu Schronu Partyzantów I T.D-12.03, na SE od niego. Do dolnego otworu docieramy przez tunel. Dojście i zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Otwór zachodni jest półokrągły, myty, ma 1 m szerokości i 0,7 m wysokości, bywa zamykany przez liście osypujące się po stromych ścianach leja krasowego. Prowadzi do korytarza opadającego stromo ku NE, uchodzącego otworem o wymiarach 1,3x1,6 m do wąskiego, stromego żlebu krasowego.

Tunel został wymyty na szczelinie tektonicznej w wapieniach urgonu łuski Kamiennego (seria wierchowa). Ku NE szczelina zaznacza się w morfologii terenu jako wąski żleb, o pionowych, nieco rozmytych ścianach. Ściany tunelu są gładkie, bez nacieków. Namulisko tworzą gnijące liście, igliwie, próchnica i rumosz wapienny.

Tunel jest widny i suchy. Przewiew zależy od warunków atmosferycznych. Przy otworach występują mchy i porosty, a na krawędzi leja krasowego i przy otworze dolnym również rośliny kwiatowe. Faunę reprezentują muchy, ćmy i pająki.

Historia badań
Historia eksploracji

Tunel znany był od dawna. Położony jest tuż przy schronach wykorzystywanych przez dezerterów w okresie I wojny światowej. Pierwszą wzmiankę o nim, bez nazwy, zawierającą opis położenia i groty, zamieścił Kowalski (1953a) przy opisie Siwarowej Dziury. Informacje o położeniu schronu uzyskał on od S. Zwolińskiego.

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ w 1975 r. P. Kulbicki z towarzyszami wykonał szkic położenia otworu na podstawie ciągu busolowo-taśmowego. Dokumentację tunelu sporządziła w dniu 30 sierpnia 1977 r. I. Luty przy współpracy M. Kardasia i E. Sobiepanek-Krzyżanowskiej. Pomiary przeprowadzono busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Wysokość położenia otworu określono na podstawie ciągu busolowego wykonanego podczas prac dokumentacyjnych w 1977 r. oraz pomiarów sytuacyjno-wysokościowych położenia pobliskich otworów, wykonanych w dniu 17 sierpnia 1981 r. przez zespół Naukowego Koła Geodetów AGH pod kierownictwem W. Borowca. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).

Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Kronika 1950 (wzmianka o udokumentowaniu); Kowalski, K. 1953a (opis położenia i schronu, bez nazwy); Borowiec, W. i in. 1977,1978 (wymieniają jako jaskinię bez nazwy, prawdopodobnie nr 229 lub 230, orientacyjne dane morfometryczne); TATRY POLSKIE 1984 (lokalizacja na mapie 1:10000); Gradziński, R. i in. 1985a (wymieniają jako jaskinię bez nazwy, prawdopodobnie nr 229 lub 230, orientacyjne dane morfometryczne, lokalizacja na mapie); Luty, I. 1988 (nowe dane morfometryczne, lokalizacja na mapie i rysunku ściany, dane historyczne); Jaskinie TPN 2000 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie