Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia Juhaska
Inne nazwy Juhaska
Nr inwentarzowy T.D-14.01
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°56′34,59″, φ: 49°15′17,28″
Gmina Zakopane (gm. miejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NW
Pozostałe otwory 2 - ku górze, 1586 m n.p.m.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1570
Wysokość względna [m] 115
Głębokość [m] 16
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 16
Długość [m]
w tym szacowane [m]
23
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Strążyska, Żleb Banie, jaskinia znajduje się w północnej ścianie Długiego Giewontu.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z Doliny Białego idziemy stromym trawiastym stokiem do najwyższej części Żlebu Banie i wchodzimy na Wyżnią Suchą Przełęcz. 20 m powyżej niej wspinamy się w górę ścianką 5 m (II), następnie wąskim zachodzikiem na prawo, do piarżystego żlebku, położonego poniżej Juhaskiej Groty. Na ścianie i zachodziku są pręty ze stali zbrojeniowej, ułatwiające dojście. Żlebem tym łatwo do góry, do poszukiwanego otworu. Droga jest dość trudna, lina do asekuracji przydatna. Zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Opis wg Kowalskiego (1953a): „Jaskinia jest jakby częściowo zasklepionym żlebem skalnym. Otwór znajduje się w ścianie Giewontu, ponad stromym piarżyskiem nad przepaścią. Poza nim obszerna komora 23 m długa, a 5 m szeroka, ma dno wznoszące się w głąb pod kątem 45°. Ponad otworem leży wielkie okno skalne, widoczne dobrze z Zakopanego, nazwane przez Zaruskiego „Orlim Oknem”.

Grota rozwinęła się w wapieniach urgonu płaszczowiny Giewontu. Wg Zwolińskiego (1955b) powstała przy udziale krótkich przepływów podziemnych wód opadowych przesiąkających na pewnej przestrzeni przez stromo zapadające warstwy wapieni. Dno pokryte jest głazami z próchnicą, stale przemywanymi przez wodę. Osady jaskini zbadał Wójcik(1966a).

Cała grota jest jasna. Zimą leży w niej śnieg, który zachowuje się długo na wiosnę. Roślinność jest uboga, rozwija się tylko na ścianach.

Historia badań
Historia eksploracji

Grotę po raz pierwszy zwiedzili w dniu 30.08.1907 r. M. Zaruski z A. Znamięckim, B. Romaniszynem i przewodnikiem Stanisławem Gąsienicą-Byrcynem. Przed jaskinią znaleźli oni resztki drewnianego krzyża postawionego tu w latach osiemdziesiątych XIX w. w miejscu, w którym natrafiono na zwłoki zabitego pasterza. Obecnie nie ma śladu krzyża. Opis groty opublikowali odkrywcy w r. 1907, potem powtórzył go Zaruski w r. 1914 i 1923. Opis ten powtarza również Szokalski (1934), ponadto o grocie wspominają Wrzosek (1933) i Fleszarowa (1933). Zwiedzana bywa rzadko.

Historia dokumentacji

Plan i opis groty datowany na 10.08.1951 r. opracował K. Kowalski. Dane zaktualizowała I. Luty (2009). w październiku 2017 r. F.Filar wykonał zdjęcie górnego otworu (Orle Okno) i skorygował jego współrzędne geograficzne, a w listopadzie tego roku wykonał zdjęcie dolnego otworu.
Plan opracowany wg K. Kowalskiego.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Znamięcki, Romaniszyn, Zaruski, M. 1907 (wiadomość o odkryciu, droga, opis); Wrzosek, A. 1933 i Fleszarowa-Danysz, R. 1933, Szokalski, J. 1934 (wymieniają); Kowalski, K. 1953a (plan i opis); Zwoliński, S. 1955b (wzmianka, geneza); Wójcik. Z. 1966a (osady); Borowiec, W. i in. 1977 (dane morfometryczne); TATRY POLSKIE1984 (lokalizacja na mapie 1:10 000); Gradziński, R. i in. 1985a (dane morfometryczne); Jaskinie TPN 1991 (plan, przekrój i opis inwentarzowy). Cywiński, W. 1994 (opis dojścia i groty); Paryski, W. H., Paryska, Z. 1995 (notatka encyklopedyczna).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki otwór dolny Podgląd grafiki otwór górny Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie