Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Studnia w Giewoncie
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.D-14.07
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°56′20,65″, φ: 49°15′05,34″
Gmina Zakopane (gm. miejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory 2 - ku SE, 1848 m n.p.m.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1855
Wysokość względna [m] 470
Głębokość [m] 6,60
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 6,60
Długość [m]
w tym szacowane [m]
7,20
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W lewym orograficznie stoku Doliny Kondratowej, w zachodniej części grani Długiego Giewontu. Otwór górny (I) znajduje się kilkadziesiąt metrów za pierwszą (licząc od W) małą przełączką, w środku grani, szerokiej w tym miejscu na 1,5 m; otwór dolny (II) - uchodzi w ścianie opadającej na stronę Doliny Kondratowej.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Niebieskim szlakiem wiodącym z Kuźnic przez Kalatówki idziemy w kierunku przełęczy Kondrackiej. Około 350 m za schroniskiem na Polanie Kondratowej skręcamy ze ścieżki na prawo, do Suchego Żlebu. Podchodzimy nim przez trawy i maliny spotykając zwierzęce perci, aż pod kosówki ciągnące się szerokim pasem poniżej grani. Kilkadziesiąt metrów ku W od osi żlebu odnajdujemy dogodne przejście przez kosówki (perć zwierzęca) i nad nimi idziemy ponad 200 metrów stromo do góry i jednocześnie na lewo (ku W), do dużej ukośnej szczeliny (Rudej Nyży T.D-14.02), widocznej pod skałami grani. (Można tu też dotrzeć trawersując od Szczerby w Giewoncie). Około 30 m wyżej i około 30 m na prawo od Rudej Nyży, nad zachodem w ścianie, widać dolny otwór poszukiwanej studni. Docieramy do niego wspinając się kilkadziesiąt metrów trawiasto-skalistym stokiem (płytkim żlebem) po lewej stronie Rudej Nyży T.D-14.02 na grań, dalej granią na prawo (ku E), następnie około 30 m wąskim zachodem w ścianie, porośniętym trawą i kosówkami. Do górnego otworu można dojść wspinając się dalej wąską, eksponowaną granią, lub przez studnię (wspinaczka o trudności II). Inny wariant dojścia: drogą taternicką wiodącą od Wrótek granią Długiego Giewontu (trudności II). Dojście i zwiedzanie dość trudne, eksponowane, krucho.
Opis jaskini

Za obszernym otworem górnym (1,5x0,8 m) prawie pionowo opada szczelinowa studnia o szerokości około 0,7 m. Uchodzi ona około 7 m niżej, na półce w ścianie, pod okapem, jaki tworzy warstwa wapienna. W studni wiszą wielkie, zaklinowane bloki wapienia.

Studnia rozwinęła się na rozmytej szczelinie międzywarstwowej w wapieniach malmu (seria wierchowa, fałd Giewontu). Ściany są silnie zwietrzałe, namulisko tworzy gruz wapienny, a przy otworze gleba.

Wilgotność, temperatura i przewiew zależne są od warunków atmosferycznych. Światło rozproszone sięga do końca. Przy otworach rozwijają się rośliny kwiatowe i paprocie, w głębi mchy i porosty. Występują owady.

Historia badań
Historia eksploracji

Studnia była znana od dawna. Położona jest przy dość często odwiedzanej drodze wiodącej granią Długiego Giewontu, opisywanej już w przewodniku J. Chmielowskiego (1907). Pierwszą informację o studni i opis jej położenia podał M. Zaruski (1914).

Historia dokumentacji

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich prowadzonych przez OW PTPNoZ latem 1979 r. zwiedził ten obiekt J. Miastkowski, nie przekazał jednak notatek. W dniu 18 czerwca 1989 r. W.W. Wiśniewski wspiął się studnią od dolnego otworu. Zamieścił on opis położenia tego obiektu, schematyczny przekrój, a także fotografię górnego otworu (Wiśniewski, 1990b). Fotografię dolnego otworu wykonała I. Luty jesienią 2000 r., a dokumentację w dniu 16 czerwca 2001 r. przy współpracy J. Witkowskiego. Pomiary wykonano busolą Suunto i taśmą parcianą. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Zaruski, M. 1914 (opis położenia); Wiśniewski, W.W. 1990b (opis położenia, szkic przekroju, fot. górnego otworu); Cywiński, W. 1994 (wzmianka przy opisie drogi wiodącej granią); Jaskinie TPN 2002b (plan, przekrój i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie