Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Myślenicka Szczelina
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.D-16.06
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°58′22,11″, φ: 49°15′04,59″
Gmina Zakopane (gm. miejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory 2 - ku górze, 1288 m n.p.m.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1280
Wysokość względna [m] 65
Głębokość [m] 8
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 8
Długość [m]
w tym szacowane [m]
18,50
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W prawym orograficznie zboczu Doliny Goryczkowej, w zachodniej ścianie Myślenickich Turni.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z Kuźnic idziemy zielono znakowaną drogą wiodącą Doliną Bystrej do ujścia Kasprowego Potoku, następnie prosto, drogą prowadzącą wschodnim zboczem Doliny Goryczkowej, pod Myślenickiemi Turniami, w kierunku wyciągu narciarskiego. W miejscu, gdzie droga ta przebiega najbliżej skał Myślenickich Turni, poniżej skałki wysuniętej najdalej na zachód, skręcamy na lewo, na strome zbocze porośnięte krzewami i drzewami. Po kilkudziesięciu metrach docieramy do otworu Jaskini Goryczkowej (T.D-16.01) położonej pod tą skałką. Stąd idziemy około 20 m na lewo (ku NE), do góry, pod skałkami, dalej skalisto-trawiastym zboczem nieco na prawo, aż do otworu Nyży pod Myślenicką Szczeliną (T.D-16.07), a następnie około 6 m wprost do góry, do poszukiwanego, dolnego otworu Myślenickiej Szczeliny. Położony jest on nad trawiastą półką. Górny otwór tej groty znajduje się 8 m wyżej. Dojście do niego wiedzie przez jaskinię (bezpieczniej) lub od strony powierzchni śliskim i kruchym zboczem skalisto-trawiastym. Dojście i zwiedzanie dość trudne.
Opis jaskini

Dolny (główny) otwór jest otwartą ku górze, wąską szczeliną około 2,8 m długości, jej szerokość wynosi 0,15–0,5 m. Górny otwór jest węższy, ma wymiary ok. 0,3x0,6 m. Od otworu dolnego schodzimy 1,5-metrową studzienką do korytarza biegnącego ku ESE, który po 3 m zakręca na prawo (ku S) na poprzecznej, rozwartej na 10 cm szczelinie tektonicznej. W rozmytej części tworzącej korytarz szczelina ta ma szerokość 0,35–0,5 m. Przy zakręcie korytarza, po prawej stronie leżą duże wanty, za którymi przy ścianie jest bardzo ciasna, 1,5-metrowa studzienka. W odległości około 3 m od zakrętu, za dużą wantą, korytarz zwęża się nieco i prawie cały jego przekrój wypełnia namulisko.

Wracamy do zakrętu. Na prawo (ku ESE) korytarz wiodący na wprost od otworu dolnego przechodzi w 8-metrowy komin uchodzący na powierzchnię górnym otworem. Około 4 m poniżej górnego otworu, z komina odchodzi 1,5-metrowa, pozioma szczelina (2 m niżej w kominie tkwi zaklinowana wanta).

Jaskinia rozwinęła się w wapieniach środkowego triasu (seria wierchowa, fałd Giewontu), na krzyżujących się szczelinach 113°/80°S i 180°/60°W. Ściany jaskini są gładkie, bez nacieków, zwietrzałe. Namulisko znacznej części korytarzy stanowi gleba i autochtoniczny gruz wapienny. Występuje też żwirowo-piaszczyste namulisko allochtoniczne, które zamyka przejście w korytarzu wiodącym ku S, w kierunku Myślenickiej Dziury (T.D-16.02).

Jaskinia jest sucha. Światło rozproszone sięga prawie do końca, najdalsza część szczeliny o kierunku N–S jest ciemna. Wyczuwa się przewiew. Przy otworach rozwijają się rośliny kwiatowe. Dalej, w korytarzu WNW-ESE widać glony i mchy. W jaskini występują owady.

Historia badań

Osady opisał Wójcik (1966a); wykonał też obserwacje geologiczne (Wójcik 1966a, 1979).

Historia eksploracji

Szczelina mogła być znana S. Zwolińskiemu, który w 1933 r. przeszukiwał okolicę, nie zapisał jednak w swoim notatniku żadnych uwag o niej, choć opisywał zwykle i mniejsze obiekty. Zamieszczone przez Zwolińskiego (1955b) wzmianki mówią ogólnie o kilku małych grotach w tej okolicy. Kowalski (1953a) podał krótki opis groty.

Historia dokumentacji

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich prowadzonych przez OW PTPNoZ dokumentację jaskini sporządziła I. Luty przy współpracy L. Młynarskiego w dniu 18 lipca 1979 r., wykonała również pomiary sytuacyjno-wysokościowe położenia otworu metodą ciągu busolowo-taśmowego. Pomiary przeprowadzono busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Kowalski, K. 1953a (ogólny opis); Zwoliński, S. 1955b (wzmianka o genezie kilku małych grot w tej okolicy, bez nazw); Zwoliński, S. 1958 (wzmianka bez nazwy); Wójcik, Z. 1966a (uwagi o osadach, genezie, niektóre dane morfometryczne, lokalizacja na mapkach, w tym geologicznej); Kozik, A.1972 (podaje długość); Borowiec W. i in. 1977,1978 (dane morfometryczne); Wójcik, Z. 1979 (uwagi o genezie i jej związku z przebiegiem zlodowaceń); Kardaś, R. M. 1980a (wzmianka o zinwentaryzowaniu); Gradziński, R. i in. 1985a (dane morfometryczne, orientacyjna lokalizacja na mapie); Jaskinie TPN 2002b (plan, przekrój i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie