Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Nyża z Kozicami
Inne nazwy ZT - 6
Nr inwentarzowy T.D-12.16
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′46,20″, φ: 49°14′53,82″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ENE
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1524
Wysokość względna [m] 280
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 0
Deniwelacja [m] 0
Długość [m]
w tym szacowane [m]
8
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W lewym orograficznie zboczu Doliny Małej Łąki, we wschodnim stoku Zagonnej Turni.
Opis drogi dojścia do otworu
Nyża znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Dojście prowadzi z Doliny Miętusiej niebieskim szlakiem wiodącym zboczem Skoruśniaka do Żlebu Wodniściak, dalej perciami przez gęsty las i piargi podchodzimy do Przełęczy Siwarowej. Stąd idziemy nieco ku SE i schodzimy Kamiennym Żlebem, aż do filara ograniczającego od NE skały Zagonnej Turni (w górnej części filara widać duży, charakterystyczny okap). Tu skręcamy pod skałą na prawo do góry, do otworu położonego u podnóża jej wschodniej ściany, w pobliżu żlebu. Inny wariant dojścia prowadzi z Wyżniego w Dolinie Małej Łąki przez Piargi pod Zagonem, dalej na prawo małym żlebkiem do Siwarowego Siodełka. Stąd nieco do góry trawersujemy przez las, kosówki, trawy i płyty do górnej części Kamiennego Żlebu, którym docieramy do otworu. Otwór jest dobrze widoczny z dna Doliny Małej Łąki. Dojście pierwszym wariantem bez trudności, drugim - łatwe, trudniejsze orientacyjnie. Zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Ograniczony dużym okapem otwór ma około 10 m szerokości i ponad 4 m wysokości. Prowadzi do nyży o nieregularnym kształcie i nierównym, wznoszącym się dnie. W południowo-wschodnim skraju nyży widać ostrogę skalną wydzielającą przy ścianie kilkumetrowy zaułek.

Nyża powstała w obrębie litych wapieni malmo-neokomu łuski Turni Rabowskiego (używana w pracach geologicznych dawniejsza nazwa Zagonnej Turni) należących do serii wierchowej, w strefie uskokowej, przy kontakcie ze skałami serii reglowej (warstwowane dolomity brekcjowate i brekcje żółtowietrzejące kampilu górnego łuski Przełęczy Siwarowej). W stropie nyży widać lustro tektoniczne o przebiegu 150°/32°N. Ściany są kruche, zwietrzałe. Dno częściowo skaliste, częściowo pokryte glebą i rumoszem. W zaułku za ostrogą skalną występuje rumosz wapienny zmieszany z glebą i dużą ilością odchodów kozich oraz nagromadzenie gałęzi drzew.

Nyża jest widna i sucha, bez przewiewu. Rozwijają się w niej rośliny kwiatowe (głównie trawy), a na ścianach – różne gatunki porostów o barwie białej, pomarańczowej i czarnej. Często przebywają w nyży kozice, o czym świadczy gruba warstwa odchodów zarówno starych jak i świeżych, występują też owady i ślimaki.

Historia badań
Historia eksploracji

Nyża mogła być znana od dawna, lecz prawdopodobnie ze względu na niewielkie rozmiary nie była wcześniej opisywana.

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ obserwacje terenowe i pomiary przeprowadziła w dniu 7 sierpnia 1977 r. I. Luty przy współpracy R. Bieganowskiego. Pomiary sytuacyjno-wysokościowe położenia otworu wykonano metodą ciągu busolowego. Wszystkie pomiary przeprowadzono busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Dane zaktualizowała I. Luty (2009). W lipcu 2018 r. współrzędne otworu skorygował F. Filar.
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Luty, I. 1988 (niektóre dane morfometryczne, lokalizacja na mapce i rysunku ściany, informacja o dokumentacji); Cywiński, W. 1995 (położenie); Jaskinie TPN 2000 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie