Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Schron Partyzantów II
Inne nazwy ZT - 5
Nr inwentarzowy T.D-12.17
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′54,62″, φ: 49°14′53,47″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ENE
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1431,70
Wysokość względna [m] 180
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 3
Deniwelacja [m] 3
Długość [m]
w tym szacowane [m]
11
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W lewym orograficznie zboczu Doliny Małej Łąki, we wschodnim stoku Zagonnej Turni zwanym Kamienne.
Opis drogi dojścia do otworu
Schron znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Dojście z dna Doliny Małej Łąki: z Wyżniego przez młody las idziemy na Piargi pod Zagonem. Wznosimy się nimi do miejsca, skąd od Żlebu Zagon odchodzi na prawo do góry mniejszy żlebek. Żlebkiem, a następnie jego prawym odgałęzieniem docieramy do Siwarowego Siodełka w grani opadającej spod Zagonnej Turni. Dalej przez niewielką polanę ograniczoną świerkami i kosodrzewiną idziemy ku NE, w kierunku Żlebu Kamiennego. U podnóża niewielkiej skałki położonej po lewej stronie stromych trawek opadających ku żlebowi, odnajdujemy otwór Siwarowej Dziury T.D-12.02. Dalej, z polany przed jej otworem, idziemy na wschód. W urwiskowym lesie, wśród świerków i gęstej kosodrzewiny odnajdujemy możliwość zejścia pod małą, nieco przewieszoną skałkę, zwróconą ku dolinie. U podnóża tej skałki znajduje się otwór Schronu Partyzantów I T.D-12.03. Schodzimy przez Tunel pod Siwarową Dziurą T.D-12.04, którego górny otwór znajduje się w leju krasowym tuż obok otworu Schronu Partyzantów I T.D-12.03, a dolny uchodzi do wąskiego żlebu w szczelinie tektonicznej. Wejście do Schronu Partyzantów II położone jest kilka metrów poniżej dolnego (wschodniego) otworu wspomnianego tunelu, w gęstych kosówkach, nad lewą (or.) ścianką żlebu. Dojście i zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Otwór o kształcie zbliżonym do prostokąta ma 1,9 m szerokości i 0,8 m wysokości. Prowadzi do poziomego, 8-metrowego korytarza, zakończonego zawaliskiem. Korytarz od połowy długości zwęża się znacznie (do 0,8 m). W zawalisku biegną dwie krótkie, ciasne odnogi. Południowa odnoga, dłuższa, wznosi się stromo, tworząc zawaliskowy kominek z zaciskiem w stropie.

Schron powstał w wapieniach urgonu łuski Kamiennego (seria wierchowa). W strefie zawaliska łączy się niewątpliwie z położonym w pobliżu Schronem Partyzantów I. Ściany są gładkie, bez nacieków. Namulisko tworzy próchnica i rumosz wapienny; na końcu korytarza występuje też glina.

Światło sięga do końca korytarza. Jest on wilgotny. W zawalisku wyczuwa się silny przewiew. Rośliny kwiatowe występują w otworze, do wstępnej części korytarza sięgają mchy i porosty. Faunę reprezentują muchy i inne owady, przy otworze ślimaki.

Historia badań
Historia eksploracji

Schron znany był od dawna. Służył on jako schronienie dezerterom w okresie I wojny światowej, podobnie jak inne schrony i jaskinie w tej okolicy. Pierwszą wzmiankę o schronie, bez nazwy, zawierającą opis położenia i groty, zamieścił Kowalski (1953a) przy opisie Siwarowej Dziury. Informacje o położeniu schronu uzyskał on od S. Zwolińskiego

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ, w dniu 7 sierpnia 1979 r. I. Luty przy współpracy R. Bieganowskiego odnalazła otwór i sporządziła dokumentację schronu. Pomiary przeprowadzono busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Pomiary sytuacyjno-wysokościowe położenia otworu wykonał w dniu 17 sierpnia 1981 r. zespół Naukowego Koła Geodetów AGH kierowany przez W. Borowca. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Kronika 1950 (wzmianka o udokumentowaniu); Kowalski, K. 1953a (opis położenia i schronu, bez nazwy); Borowiec, W. i in. 1977,1978 (wymieniają jako jaskinię bez nazwy, prawdopodobnie nr 229 lub 230, orientacyjne dane morfometryczne); Gradziński, R. i in. 1985a (wymieniają jako jaskinię bez nazwy, prawdopodobnie nr 229 lub 230, orientacyjne dane morfometryczne, lokalizacja na mapie); Luty, I. 1988 (nowe dane morfometryczne, lokalizacja na mapie i rysunku ściany, dane historyczne); Jaskinie TPN 2000 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie