Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Schronisko pod Dziobem I
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-05.02
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°49′28,12″, φ: 49°14′30,53″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu SW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1650
Wysokość względna [m] 550
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 0
Deniwelacja [m] 0
Długość [m]
w tym szacowane [m]
14,50
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Chochołowska, Dolina Iwaniacka, w skałach zachodniej części Kominiarskiego Wierchu, w górnej części Szerokiego Żlebu.
Opis drogi dojścia do otworu
Schronisko znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Szlakiem prowadzącym z Doliny Chochołowskiej na Iwaniacką Przełęcz dochodzimy do Polany Iwanówka. Stąd podchodzimy ku północnemu wschodowi w górę dnem Szerokiego Żlebu. Górną część żlebu zamyka grupa skał, która stanowi jednocześnie krawędź szczytowego plateau Kominiarskiego Wierchu od strony południowo zachodniej. Jaskinia znajduje się u podstawy charakterystycznej skały z okapem w kształcie dziobu zlokalizowanej w linii osi Szerokiego Żlebu. Dojście i zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Otwór schronu ma szerokość 3,8 m. Obydwa boki otworu stanowią niewielkie nisze skalne. Za środkową częścią otworu korytarz wznosi się stromym trawiastym prożkiem o wysokości 1 m i następnie przechodzi w korytarz o rozwinięciu poziomym mający długości 4 m. Zakończony jest on dwiema niewielkimi wnękami skalnymi. Korytarz jest w przekroju trójkątny, wysoki na 1,3 m. W jego południowo-wschodniej części znajduje się szczelina rozwijająca się równolegle do opisywanego korytarza, o długości 5 m, zakończona w dwu kierunkach ślepo.

Schron rozwinięty jest na szczelinie tektonicznej w obrębie wapieni triasu środkowego serii paraautochtonicznej. Jest obiektem krasowym obecnie modelowanym przez proces wietrzenia mechanicznego w strefie wymarzania. Ściany obiektu są zwietrzałe, a spąg tworzy namulisko kamieniste. W szczelinach końcowych występuje piasek, a w otworze humus.

Schron jest jasny, tylko do partii końcowych dociera światło rozproszone. Schron jest suchy, a jego mikroklimat uzależniony od warunków atmosferycznych. W otworze występuje bogata roślinność sięgająca do partii końcowych obiektu. Występują tu porosty, mchy, paprocie i rośliny kwiatowe. W schronie obserwowano ślimaki i ćmy.

Historia badań
Historia eksploracji

Ze względu na położenie obiekt musiał być znany od dawna. W czerwcu 1986 roku schron zwiedził W.W. Wiśniewski sporządzając jego plan.

Historia dokumentacji

Obecną dokumentację obiektu sporządzili 1 września 2003 r. A. Gajewska i K. Recielski. Pomiary wykonano busolą Sisteco i taśmą parcianą. Pomiary lokalizacyjne otworu wykonano przy pomocy odbiornika GPS eTrex Summit. Zaktualizował K. Recielski (2009 r.).
Plan opracował K. Recielski.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Wiśniewski, W.W. 1988 (plan); Jaskinie TPN 2004 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Krzysztof Recielski
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie