Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Schronisko pod Dziobem II
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-05.03
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°49′29,17″, φ: 49°14′29,93″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu SW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1650
Wysokość względna [m] 550
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 0
Deniwelacja [m] 0
Długość [m]
w tym szacowane [m]
6
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Chochołowska, Dolina Iwaniacka, w skałach zachodniej części Kominiarskiego Wierchu w górnej części Szerokiego Żlebu.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Szlakiem prowadzącym z Doliny Chochołowskiej na Iwaniacką Przełęcz dochodzimy do Polany Iwanówka. Stąd podchodzimy ku północnemu wschodowi w górę dnem Szerokiego Żlebu. Górną część żlebu zamyka grupa skał, która stanowi jednocześnie krawędź szczytowego plateau Kominiarskiego Wierchu od strony południowo zachodniej. Schron Pod Dziobem I T.E-05.02 znajduje się u podstawy charakterystycznej skały z okapem w kształcie dziobu zlokalizowanej w linii osi Szerokiego Żlebu. Schron Pod Dziobem II znajduje się 10 m na południowy wschód od niego. Dojście i zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Obiekt stanowi półkolista wnęka skalna o szerokości 6 m i wysokości ok. 7 m. Głębokość wnęki wynosi 2,5 m. W północno-zachodniej części wnęki bierze początek szczelinowy korytarz o długości 4 m, szerokości 0,8 m i wysokości 2,5 m. Korytarz przy końcu rozdwaja się na dwie szczeliny kończące się ślepo.

Schron rozwinięty jest w obrębie wapieni triasu środkowego serii paraautochtonicznej. Jest obiektem krasowym obecnie modelowanym przez proces wietrzenie mechanicznego w strefie wymarzania. Ściany wnęki są lite; w korytarzu zwietrzałe. Spąg tworzy autochtoniczny gruz skalny, a we wnęce znajduje się humus.

Schron jest jasny, tylko do partii końcowych dociera światło rozproszone. Jaskinia jest sucha, a jej mikroklimat uzależniony od warunków atmosferycznych. W otworze występuje bogata roślinność sięgająca do partii końcowych obiektu. Występują tu porosty, mchy, paprocie i rośliny kwiatowe. Obserwacje fauny nie były prowadzone.

Historia badań
Historia eksploracji

Ze względu na położenie obiekt musiał być znany od dawna. W czerwcu 1986 roku schron zwiedził W.W. Wiśniewski sporządzając jego plan.

Historia dokumentacji

Obecną dokumentację obiektu sporządzili 1 września 2003 r. A. Gajewska i K. Recielski. Pomiary wykonano busolą Sisteco i taśmą parcianą. Zaktualizował K. Recielski (2009 r.).
Plan opracował K. Recielski.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Wiśniewski, W.W 1988 (plan); Jaskinie TPN 2004 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Krzysztof Recielski
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie