Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia Skośna
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-06.01
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°50′28,34″, φ: 49°14′32,56″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1764
Wysokość względna [m] 654
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 5,60
Deniwelacja [m] 5,60
Długość [m]
w tym szacowane [m]
28
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Lejowa, w grani wiodącej od Kominiarskiego Wierchu ku Raptawickiej Turni, około 400 m od szczytu Kominiarskiego Wierchu.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Od jaskini Suchy Biwak (T.E-07.02) trawersujemy na zachód nieco się obniżając i przekraczamy żeberko na stoku. Następnie podchodzimy w kierunku grani, mając po lewej skałki. Mijamy otwór Lejowej Szczeliny (T.E-06.07) i podążając w górę, pod koniec nieco w prawo, osiągamy grań w rejonie jej niewielkiego obniżenia, gdzie natrafiamy na otwór jaskini. Można też dotrzeć do niej ze szczytu Kominiarskiego Wierchu, schodząc ściśle granią. Po około 400 m mijamy szczelinę przecinającą grań poprzecznie i kilka metrów dalej trafiamy na otwór jaskini zorientowany równolegle do grani. Dojście bez trudności. Jaskinia łatwa, zwiedzanie końcowych partii dolnego piętra bardzo uciążliwe (ciasno). Lina niepotrzebna.
Opis jaskini

Otwór jest szczeliną tektoniczną o kierunku W–E stromo nachyloną na południe. Dogodne wejście do niej istnieje od strony zachodniej. Szczelina ta, otwarta ku górze na odcinku około 6 m, kontynuuje się na wschód krótkim, wąskim, lecz dość wysokim korytarzykiem, przy końcu mającym szczelinowe połączenia z powierzchnią. W połowie otworu przez niewielkie przejście między głazami dostajemy się do dolnego odgałęzienia, będącego szczeliną tektoniczna, rozwarta na 0,5–0,7 m i zapadającą na południe pod kątem około 40°. Występuje tu lustro tektoniczne. Na boki szczelina zablokowana jest głazami. Po około 5 m zapieraczki stajemy na dnie szczeliny (w wyjściu trudności II–III). Stąd przez trudny i nieprzyjemny zacisk dostać się można do końcowych partii jaskini. Są to dwie bardzo ciasne szczeliny (w przybliżeniu pionowa i prawie pozioma) dochodzące do siebie pod kątem prostym, utworzone między stropem i ścianą a olbrzymim blokiem. Posuwamy się pionowa szczeliną (ciasno). Dopiero po około 4 m pozioma szczelina rozszerza się na tyle, że możemy do niej wpełznąć. Partie te, w całości bardzo ciasne, kończą się niedostępną szczeliną. Mają one jeszcze jedno połączenie z zapieraczkową szczeliną (wyżej – szczeliną poziomą), jednak raczej niedostępne dla człowieka.

Jest to jaskinia tektoniczna, wykształcona w obrębie kompleksu wapieni i dolomitów triasu środkowego paraautochtonicznej serii wierchowej. Nacieków brak. Namulisko głazowo-gruzowe, w otworze z glebą.

Jaskinia wilgotna, woda kapie ze stropu. W okolicach otworu prowadzącego do zapieraczkowej szczeliny wyczuwalny przewiew.

Światło sięga do końca górnego korytarzyka i do dna zapieraczkowej szczeliny.

Roślinność rozwija się w otworze. Tam też występują ślimaki.

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinia została odkryta jesienią 1965 r. przez członków Sekcji Grotołazów AKT Poznań. Plan i opis opublikował Rösler (1967).

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji OW PTPNoZ dokumentację jaskini opracował R. M. Kardaś przy współpracy R. Kardaś i M. Różyczki w dniu 16. 07. 1977 r. oraz M. Kropiwnickiej i M. Lasoty w dniu 4. 08. 1977 r. Pomiary wykonano busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Dane zaktualizował R.M. Kardaś (2009).
Plan opracował R.M. Kardaś.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Rösler. A. 1967 (plan, przekrój, opis), 1968 (opis, informacje o odkryciu); TATRY POLSKIE 1984 (lokalizacja na mapie); Jaskinie TPN 1991 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Rafał M. Kardaś
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie