Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia Rura Kominiarska
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-07.09
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°50′53,31″, φ: 49°14′32,36″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu N
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1510
Wysokość względna [m] 490
Głębokość [m]
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 0
Długość [m]
w tym szacowane [m]
36
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W północnym stoku masywu Kominiarskiego Wierchu, w górnej partii ramienia odchodzącego ku Raptawickiej Turni
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Idziemy z Hali na Stołach ścieżką wiodącą przez Przełęcz Ku Stawku na Kominiarski Wierch, do miejsca, gdzie ścieżka dochodzi do wielkiej wnęki pod pionowymi skałami. Od wnęki schodzimy ok. 20 m żlebem w kierunku Żeleźniaka; na wysokości pierwszych świerków trawersujemy na wschód wzdłuż ściany masywu. Po około 80 metrach docieramy do otworu jaskini, na granicy stoku i ścian skalnych. Poniżej otworu znajduje się nyża głębokości ok. 1 m. Dojście i zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Otwór ma kształt eliptyczny, o wysokości 1,3 m i szerokości 0,5 m. Korytarz prowadzący od otworu w głąb ma kształt nieco spłaszczonej rury, zwężającej się ku końcowi. Po 11 i 20 metrach napotykamy niewielkie prożki; od głównego korytarza odchodzi kilka ciasnych odgałęzień zwężających się szybko do 20–30 cm. Korytarz kończy się całkowicie zamulonym zwężeniem.

Jaskinia rozwinęła się w wapieniach malmo-neokomu autochtonicznej serii wierchowej. W głębi korytarza występują dobrze wykształcone nacieki grzybkowe. Namulisko we wstępnej części (do pierwszego prożka) gliniaste, nasycone wodą, dalej – z domieszką autochtonicznego gruzu wapiennego.

Jaskinia wilgotna, woda spływa w małych ilościach po nachylonej, zachodniej ścianie. Światło sięga do pierwszego prożka.

W przyotworowej części korytarza występują drobne rośliny zielone, najdalej (do 5 m) sięgają mchy. W okolicy drugiego prożka spotyka się trawy i mchy, najprawdopodobniej wymyte z górnych, wąskich korytarzyków, mających przypuszczalnie łączność z powierzchnią. W końcowej partii jaskini znajdują się kości nietoperzy i innych drobnych ssaków.

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinia została odkryta w 1967 r. przez A. Duczmal i J. Nickowskiego z Sekcji Grotołazów AKT Poznań (Rösler, 1969). Członkowie tego klubu podjęli próbę przekopania końcowego korytarza, jednak bez rezultatów.

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ, w lipcu 1976 r. dokumentację jaskini sporządził J. Szaran przy współpracy W. Burkackiego. Pomiary wykonano taśmą parcianą i busolą geologiczną Meridian. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracował J. Szaran.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Rösler, A. 1969 (informacja o odkryciu, wysokość otworu); TATRY POLSKIE 1984 (lokalizacja na mapie bez podania nazwy); Jaskinie TPN 1993a (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Rösler, A. 1976 (krótki opis jaskini).
Autorzy opracowania Jan Szaran
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie