Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Szczelina przy Zawieszonej Skale I
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-07.17
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°50′58,99″, φ: 49°14′35,07″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu E
Pozostałe otwory 2 - ku ESE, 1390 m n.pm.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1402
Wysokość względna [m] 382
Głębokość [m] 12
Przewyższenie [m] 1,50
Deniwelacja [m] 13,50
Długość [m]
w tym szacowane [m]
30
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Kościeliska, w północnym zboczu masywu Kominiarskiego Wierchu, przy Żlebie Żeleźniak, za kilkudziesięciometrową turnią odpękniętą od skalnych ścian u ich podstawy, nazwaną przez F. Rabowskiego (1959) "Zawieszoną Skałą".
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Podchodzimy Żlebem Żeleźniak do charakterystycznej Zawieszonej Skały, widocznej w prawym (or.) ograniczeniu żlebu. Przechodem pomiędzy tą skałą a ścianą wydostajemy się ze żlebu. Zaraz za przechodem wchodzimy w prawo w ścianę pokonując łatwy, kilkumetrowy próg z want obficie porośniętych roślinnością. Wydostajemy się na ukośny trawniczek, w którego dolnym końcu – po lewej – znajduje się wyższy otwór Szczeliny przy Zawieszonej Skale II, natomiast na wprost pokonanego wcześniej progu z want, w górnym końcu trawnika, w widocznej z dołu wysokiej szczelinie znajduje się otwór Szczeliny przy Zawieszonej Skale I. Dojście i zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Jaskinię tworzy wysoka na 6–7 m szczelina o biegu mniej więcej W–E, bardzo stromo nachylona ku N, o wznoszącym się dnie. Ok. 16 m od otworu, w pobliżu końca jaskini, odchodzi prostopadle w prawo kilkumetrowy szczelinowy korytarzyk, przebiegający w zawalisku pomiędzy blokami, zaklinowanymi wantami i gruzem skalnym. Około 3 m przed wejściem do wspomnianego korytarzyka można osiągnąć po łatwej wspinaczce (II+) most z want zaklinowanych w głównej szczelinie. Szczelina na wprost jest zablokowana wantami, jednak cofając się nieco na wyższy most, można dojść do górnego otworu.

Jaskinię stanowi grawitacyjnie otwarta szczelina w wapieniach malmo-neokomu autochtonicznej serii wierchowej. Szczelina nie nosi żadnych śladów rozmycia przez wodę. Namulisko stanowi gleba i autochtoniczny gruz wapienny, w głębi występują także bloki skalne. Nacieki nie występują.

Jaskinia jest wilgotna, woda kapie ze stropu. Przewiew zależy od warunków zewnętrznych. Światło sięga do końca głównej szczeliny, tylko w bocznym odgałęzieniu jest ciemno.

W strefie przyotworowej występują trawy, mchy i zioła; w głębi ściany pokrywają glony, a w bocznym odgałęzieniu obserwowano bezzieleniowe rośliny rosnące na ekskrementach niewielkich ssaków. Fauny nie zaobserwowano.

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinia nie wzmiankowana w literaturze, została znaleziona przez M. i R.M. Kardasiów w ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ w dniu 6.07.1979 r.

Historia dokumentacji

Dokumentację sporządzili tego samego dnia M. i R.M. Kardasiowie. Pomiary zostały wykonane taśmą parcianą, busolą geologiczną Meridian oraz klinometrem Freiberg. Zaktualizował R.M. Kardaś (2009 r.).
Plan opracował M. Kardaś.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
TATRY POLSKIE 1984 (lokalizacja otworu); Jaskinie TPN 1993a (plan, przekrój i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Michał Kardaś
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie