Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Schron w Ścianie pod Szczytem
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-06.08
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°50′06,73″, φ: 49°14′26,49″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu S
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1800
Wysokość względna [m] 340
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 3
Deniwelacja [m] 3
Długość [m]
w tym szacowane [m]
10
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Chochołowska, Dolina Iwaniacka, w południowej ścianie podszczytowych partii wierzchołka Kominiarskiego Wierchu.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z Przełęczy Iwaniackiej idziemy zarastającą ścieżką starego, znakowanego na niebiesko szlaku na Kominiarski Wierch. Od stolika triangulacyjnego na Kominiarskim Wierchu idziemy około 30 m na SW, a następnie schodzimy trawiastym zachodem ku południowi aż do krawędzi urywającej się ściany. Po lewej stronie w ścianie opadającej z wierzchołka, pod dużym okapem widać otwór schronu. Dojście bez trudności; w czasie złych warunków atmosferycznych może być niebezpieczne. Zwiedzanie łatwe; konieczne zachowaniem ostrożności w eksponowanej części przyotworowej.
Opis jaskini

Otwór ma kształt owalny o średnicy około 3 m. Owal z lewej strony przechodzi w 3 m długości szczelinę wysoką na 0,5 m. Przez szczelinę dostajemy się pod okap do środka schronu. Wnętrze schronu tworzy stromo nachylony korytarz o litym skalnym spągu, przechodzący w dwumetrowej długości komorę. Jej dno usłane jest gruzem skalnym. W ścianach schronu występują wnęki skalne.

Schron rozwinięty jest na szczelinie międzywarstwowej w wapieniach triasu środkowego serii paraautochtonicznej. Namulisko stanowi autochtoniczny gruz skalny i osad rezydualny. Schron jest widny, do końca dociera światło rozproszone. Schron jest suchy, a jego mikroklimat uzależniony jest od warunków atmosferycznych. W obiekcie występują porosty, glony i mchy, a w partiach przyotworowych rośliny kwiatowe. We wrześniu 2003 r. obserwowano w obiekcie stado kruków (8 osobników).

Historia badań
Historia eksploracji

Schron może być znany od dawna, gdyż jego otwór jest dobrze widoczny ze ścieżki (dawnego szlaku) prowadzącej na Kominiarski Wierch. Prawdopodobnie był wykorzystywany jako ukrycie w czasie II wojny światowej i w latach 60. Świadczyć o tym może wyrównane dno w poziomym korytarzu. W czerwcu 1986 schron odwiedził W.W. Wiśniewski nadając mu nazwę i określając jego parametry.

Historia dokumentacji

Dokumentację obiektu sporządzili 1 września 2003 r. A. Gajewska i K. Recielski. Pomiary wykonano busolą Sisteco i taśmą parcianą. Pomiary lokalizacyjne otworu wykonano przy pomocy odbiornika GPS eTrex Summit. Zaktualizował K. Recielski (2009 r.).
Plan opracował K. Recielski.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Wiśniewski, W.W. 1988 (wzmianka z nazwą); Jaskinie TPN 2004 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Krzysztof Recielski
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie