Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Szczelina w Grani I
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-06.11
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°50′29,05″, φ: 49°14′33,90″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1770
Wysokość względna [m] 660
Głębokość [m] 5,20
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 5,20
Długość [m]
w tym szacowane [m]
10
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Lejowa, w grani Kominiarskiego Wierchu, ponad Doliną Lejową.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z Polany na Stołach nieznakowaną ścieżką (stary szlak) wiodącą przez Przełęcz ku Stawku i Załupę docieramy w pobliże charakterystycznej igliczki skalnej. Stąd trawersujemy na lewo do góry, w okolice górnego otworu Bańdziocha Kominiarskiego T.E-07.07a i dalej pod skałami, aż za wyraźny żleb opadający po wschodniej stronie Kufy (razem ponad 500 m trawersu). Po strawersowaniu żlebu docieramy do skałek pod granią. Jedna z nich ma charakterystyczny kształt przypominający sfinksa. Za tą skałką idziemy do góry na grań, omijając otwór Jaskini Skośnej T.E-06.01, następnie kilka kroków na lewo, ku E, do poszukiwanej szczeliny przecinającej grań w poprzek. Idąc od szczytu Kominiarskiego Wierchu granią, przez kosówki, docieramy do niej po około 400 m. Dojście łatwe, miejscami nieco eksponowane, zwiedzanie nieco trudne (zapieraczka w bardzo ciasnej, pionowej szczelinie).
Opis jaskini

Otwór długi na 10 m o przebiegu NW–SE ma od 0,18 m do 0,4 m szerokości. Przy jego końcach są lejkowate rozszerzenia. Prowadzi do pionowej, niezwykle wąskiej szczeliny, zagruzowanej na dole. Zaklinowane w niej kamienie sprawiają, że głębokość szczeliny jest bardzo zmienna. Najbardziej dostępne jest rozszerzenie (do 0,4 m) w środkowej części szczeliny, gdzie osiąga ona głębokość 5,2 m, zwężając się ku dołowi.

Opisywany obiekt jest nieco rozwartą szczeliną tektoniczną, która powstała w wapieniach malmo-neokomu wierchowej serii paraautochtonicznej. Ściany są zwietrzałe, kruche. Dno buduje zawalisko. Namulisko tworzy gruz i wanty wapienne oraz gleba. Szczelina łączy się prawdopodobnie niedostępnymi pęknięciami z Jaskinią Skośną T.E-06.01 i innymi wielkimi, rozwartymi szczelinami tektonicznymi w okolicy, jeszcze nie udokumentowanymi.

Wilgotność i przewiew zależne są tu częściowo od warunków atmosferycznych panujących na powierzchni terenu. Bez względu na pogodę wyczuwa się jednak spod zawaliska zimny przeciąg. Światło rozproszone sięga do końca.

Przy otworze rozwijają się roślinny kwiatowe, zwieszają się nad nim kosówki, widać też nieco mchu i porostów. Obecności fauny nie stwierdzono.

Historia badań
Historia eksploracji

Szczelina znana była od dawna. Wzmiankę o niej zawarto w opisie dojścia do Jaskini Skośnej T.E-06.01 (Kardaś, 1991).

Historia dokumentacji

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich prowadzonych przez PTPNoZ, jej dokumentację sporządziła I. Luty przy współpracy B. Zalewskiego w dniu 22 września 2003 r. Pomiary wykonano przy użyciu busoli i klizymetru Suunto oraz taśmy parcianej. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Kardaś, R.M. 1991 (wzmianka dotycząca położenia); Jaskinie TPN 2004 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie