Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Szczelina ze Śniegiem
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-06.12
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°50′30,20″, φ: 49°14′37,47″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1745
Wysokość względna [m] 640
Głębokość [m] 7,70
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 7,70
Długość [m]
w tym szacowane [m]
24
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Lejowa, poniżej grani Kominiarskiego Wierchu, ponad Doliną Lejową.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z Polany na Stołach nieznakowaną ścieżką (stary szlak) wiodącą przez Przełęcz ku Stawku i Załupę docieramy w pobliże charakterystycznej igliczki skalnej. Stąd trawersujemy na lewo do góry, w okolice górnego otworu Bańdziocha Kominiarskiego E - 07.07a i dalej pod skałami, w kierunku wyraźnego żlebu opadającego po wschodniej stronie Kufy (razem ponad 400 m trawersu). W okolicy tego żlebu odnajdujemy poszukiwaną szczelinę. Od jej otworu na wprost, do góry, widać skałki pod granią, kryjące Jaskinię Skośną T.E-06.01; jedna z nich ma charakterystyczny kształt przypominający sfinksa. Dojście łatwe, miejscami nieco eksponowane, zwiedzanie łatwe, zacisk.
Opis jaskini

Otwarta od góry szczelina o zmiennej szerokości (średnio 1–1,5 m), wysoka do 5,5 m, przebiega w kierunku SW–NE. Jej wschodnia część została przesunięta ku N na poprzecznym uskoku. Przy zachodnim krańcu szczeliny widać duży lej krasowy (średnicy 2,5 m) o dnie zasłanym wielkimi wantami. Wprowadza on do szczeliny, która zaraz zakręca nieco na lewo i zwęża się znacznie. Za małym prożkiem z wanty północna ściana zanika (zastępuje ją nasyp ziemny), by po kilku metrach znów się pojawić. Na tym odcinku dno szczeliny stromo opada. Idąc 4 m dalej, w dół, na wprost spotykamy zamykającą drogę ścianę poprzecznego uskoku (wysoką na 5,5 m). Przy niskim stanie śniegu i lodu, który gromadzi się tu, czasem udaje się przedostać pod ścianą na lewo (ku N), przez zacisk, do dalszej części szczeliny. W części tej wznosi się ona prosto ku NE, jest szeroka na 1,2 do 1,8 m, a jej 5,5-metrowe ściany tracą stopniowo wysokość i uchodzą po 5 m do leja (mniejszego niż poprzedni).

Opisywany obiekt jest rozwartą szczeliną tektoniczną o charakterze zawaliskowym, która powstała w wapieniach malmo-neokomu wierchowej serii paraautochtonicznej. Ściany są nieco zwietrzałe, bez nacieków. Dno buduje gruz wapienny, wielkie wanty i gleba.

Wilgotność i przewiew zależne są tu od warunków atmosferycznych panujących na powierzchni terenu. Bez względu na pogodę wyczuwa się jednak z głębi zimny przeciąg. W najgłębszej części szczeliny zalega, zwykle przez cały rok, płat lodu i śniegu. Światło sięga do końca.

W szczelinie rozwijają się nieliczne roślinny kwiatowe, nieco paproci, mchy, glony i porosty. Faunę reprezentują owady i ślimaki.

Historia badań
Historia eksploracji

Opisywany obiekt znany był od dawna. Ogólną wzmiankę o nim (bez nazwy) zamieścił W.W. Wiśniewski (1989).

Historia dokumentacji

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich prowadzonych przez OW PTPNoZ, dokumentację szczeliny sporządziła I. Luty w dniu 5 lipca 2004 r. Pomiary wykonano przy użyciu busoli i klizymetru Suunto oraz taśmy parcianej. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Wiśniewski, W.W. 1989 (wzmianka bez nazwy o braku dokumentacji); Jaskinie TPN 2004 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie