Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Kominek przy Bańdziochu
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-07.42
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°50′59,00″, φ: 49°14′32,26″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu N
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1448
Wysokość względna [m] 150
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 2,50
Deniwelacja [m] 2,50
Długość [m]
w tym szacowane [m]
5,40
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Kościeliska, w prawym orograficznie zboczu Żlebu Żeleźniak wciętego w zachodnim stoku Doliny Kościeliskiej, poniżej dolnego otworu Jaskini Bańdzioch Kominiarski T.E-7.7a.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z Polany na Stołach idziemy nieznakowaną ścieżką przez Przełęcz ku Stawku powyżej następnego wypłaszczenia terenu, aż do wyraźnego stromienia stoku. Stąd, przy rozwidleniu ścieżki, skręcamy nieco na lewo i trawersujemy zbocze percią wiodącą w kierunku dolnego otworu Jaskini Bańdzioch Kominiarski T.E-7.7a (na trawersie miejscami przydatna jest lina poręczowa). Na platformie poniżej tego otworu bez trudu odnajdujemy otwór kominka. Jest to pierwszy z widocznych otworów, licząc od Bańdziocha. Dojście w końcowej części trudne, eksponowane, zwiedzanie łatwe, ciasno.
Opis jaskini

Otwór myty na szczelinie ma 0,4 m szerokości i 1,4 m wysokości. Prowadzi do lekko meandrującego, dość wysokiego wąskiego korytarzyka, który po niecałych 2 m rozdziela się w pionie na dwie krótkie, wznoszące się szczeliny, rozdzielone prożkiem o wysokości 0,7 m Przed prożkiem w stropie odchodzi do góry mały kominek (ponad 1 m).

Jaskinia powstała na rozmytej szczelinie w wapieniach malmo-neokomu wierchowej serii paraautochtonicznej. Stanowi ona część systemu Bańdziocha Kominiarskiego, odciętą od niego przez erozję stoku. Ściany są myte, widać na nich zagłębienia wirowe. Namulisko jest bardzo skąpe, jedynie przy otworze występuje nieco gleby i okruchów wapienia.

Szczelina jest sucha, przewiewu nie wyczuwa się. Światło sięga prawie do końca (kominek jest ciemny). Przy otworze widać nieco mchu, a na ścianach – porosty i glony. Obecności fauny nie stwierdzono.

Historia badań
Historia eksploracji

Opisywany obiekt znany był grotołazom poznańskim od czasu początków eksploracji Bańdziocha Kominiarskiego, od 1968 r. Grotołazi niestety wrzucają do niego śmieci. W.W. Wiśniewski, który w latach 1975-76 poszukiwał jaskiń w rejonie Żeleźniaka zwiedził kominek i wymienił go w wykazie jaskiń masywu Kominiarskiego Wierchu (Wiśniewski, 1988).

Historia dokumentacji

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich prowadzonych przez PTPNoZ, dokumentację kominka sporządziła w dniu 21 września 2003 r. I. Luty przy współpracy B. Zalewskiego. Pomiary wykonano przy użyciu busoli i klizymetru Silva oraz taśmy parcianej. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Wiśniewski, W.W. 1988 (wymienia w wykazie jaskiń Kominiarskiego Wierchu, podaje niektóre orientacyjne dane morfometryczne); Jaskinie TPN 2004 (plan, przekrój i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie