Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Dziura pod Mylną
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-08.10
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°51′43,83″, φ: 49°14′20,11″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu E
Pozostałe otwory 2 - ku E, 1077 m n.p.m.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1074
Wysokość względna [m] 44
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 4
Deniwelacja [m] 4
Długość [m]
w tym szacowane [m]
13
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Kościeliska, w zboczu Raptawickiej Turni, kilkanaście metrów poniżej Okna Pawlikowskiego (Jaskinia Mylna), przy żlebie ograniczającym Raptawicką Turnię od południa.
Opis drogi dojścia do otworu
Schronisko znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Przed mostkiem w Dolinie Kościeliskiej, przy odejściu szlaku do Jaskini Mylnej, skręcamy pod skałki i podchodzimy do dolnego otworu widocznego pod ścianą. Dojście i zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Dolny otwór jest półokrągły o wymiarach 1,3 m szerokości i 0,75 m wysokości. Trzy metry wyżej, w ścianie, widać górny, owalny otwór o szerokości 0,7 m i wysokości 0,5 m. Za dolnym otworem znajduje się niewielka, niska komora, z której na lewo biegnie stromo w górę 5-metrowy myty korytarz o kształcie rury i średnicy ok. 0,5 m. Na wyższym poziomie korytarz zawraca, opadając nieco w dół, i po 3 m uchodzi do drugiego otworu. W połowie górnej części korytarzyka, w ścianie otwiera się okno, przez które można przedostać się do studzienki, łączącej się z komorą przy dolnym otworze.

Schronisko rozwinęło się w wapieniach malmo-neokomu wierchowej serii paraautochtonicznej. Korytarze są myte, na ścianach występują kociołki i zagłębienia wirowe. a także nieliczne nacieki grzybkowe. Dno korytarza skaliste na odcinkach nachylonych, w płaskich miejscach pokryte piaskiem allochtonicznym (głównie kwarcowym) oraz okruchami wapieni i iłem rezydualnym. Przy dolnym otworze na dnie występuje gleba.

Schronisko jest suche, światło rozproszone sięga do końca. Pomiędzy otworami wyczuwa się niewielki przewiew. Rośliny kwiatowe występują przy dolnym otworze, faunę reprezentują ćmy i pająki.

Historia badań
Historia eksploracji

Schronisko było znane od dawna. W 1942 r. zwiedził ją S. Zwoliński z towarzyszem i sporządził opis i szkicowy przekrój. Materiały te nie były publikowane do 1993 r. [Wójcik](1960f) zamieścił plan i opis schroniska a w innych pracach (1960a i 1966a) – wyniki badań osadów.

Historia dokumentacji

Dokumentacja groty została sporządzona 16.07.1977 r. w ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ przez I. Luty przy współpracy M. Burkackiego i A. Oleckiej. Pomiary wykonano taśmą parcianą i busolą geologiczną Meridian, fotografie otworów wykonał M. Burkacki. Zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I.Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
[Wójcik] 1960f (plan i opis); Wójcik, Z. 1960a, 1966a (osady); Gradziński, R. 1985 a (lokalizacja na mapie); Zwoliński S. 1993 (opis jaskini i jej położenia, droga dojścia szkic przekroju); Jaskinie TPN, 1993a (plan, przekrój i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
[Siarzewski, W., Zwolińska, Z.] 1986 (odręczny przekrój S. Zwolińskiego z 1942 r.).
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie