Schronisko znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Od otworu Jaskini Mylnej idziemy trawiastym zachodem stromo do góry, po 70 m w szczelinie w ścianie spotykamy wysoki, prawie prostokątny otwór poszukiwanej jaskini. Dojście i zwiedzanie bez trudności.

Otwór ma wymiary 1x2,5 m. Za nim biegnie rozmyta szczelina, którą idziemy zapieraczką stromo do góry. Ma ona kształt wydłużonej soczewki. Po pokonaniu 2-metrowego łatwego prożka, wchodzimy do poziomego, krótkiego korytarzyka, kończącego się ślepo.

Schronisko rozwinięte jest w wapieniach malmo-neokomu wierchowej serii paraautochtonicznej. Na ścianach występują zagłębienia wirowe, brak szaty naciekowej. Dno w znacznej części skaliste. W szczelinie klinuje się gruz skalny, a w najwyższej, poziomej części widać allochtoniczne żwirowisko scementowane węglanem wapnia.

Ściany są wilgotne, światło rozproszone sięga do końca jaskini, brak przewiewu. Przy otworze do około 3 m występują rośliny kwiatowe, do około 7 m – glony. Fauny nie zaobserwowano.

Osady opisał Wójcik (1960a, 1960b, 1966a).

Schronisko było znane od dawna. Wrzosek (1933) wzmiankował o drobnych grotach powyżej Mylnej. [Wójcik] (1960e) opublikował jego plan i opis.

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację szczeliny sporządziła w dniu 26.07.1977 r. I. Luty przy współpracy M. Burkackiego i A. Oleckiej. Pomiary wykonano taśmą parcianą i busolą geologiczną Meridian. Fotografie otworu wykonali M. Burkacki oraz I. Luty. Zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Wrzosek, A. 1933 (wzmiankuje bez nazwy); [Wójcik, Z.] 1960e (plan i opis); Wójcik, Z. 1960a (osady); Wójcik, Z. 1960b, 1966a (osady i niektóre dane morfometryczne); Gradziński, R. 1985a (lokalizacja na mapie); Jaskinie TPN, 1993a (plan, przekrój i opis inwentarzowy).