Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Szczelina nad Żlebem
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-08.36
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°51′37,13″, φ: 49°14′19,13″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NNE
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1222
Wysokość względna [m] 195
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 1,10
Deniwelacja [m] 1,10
Długość [m]
w tym szacowane [m]
8
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Kościeliska, Raptawicka Turnia, we wschodniej ścianie Świecznika Raptawickiego ponad Raptawickim Żlebem, w sąsiedztwie Raptawickiego Tuneliku (T.E-08.37).
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z dna doliny (zaraz za jego zwężeniem u podnóża Raptawickiej Turni) podchodzimy piargami poniżej ścian do wylotu stromego Raptawickiego Żlebu. Żlebem idziemy w górę; około 50 m przed Przełączką Raptawicką w ścianie ograniczającej żleb od prawej (or.) strony, dostrzegamy na wysokości ok. 30 m półkę z jaworem. Położona jest ona w zaklęśnięciu ściany, tworzącym rodzaj kociołka, nad którym widać szczelinowaty komin. Otwór widoczny z dołu na jej lewym krańcu to otwór Szczeliny nad Żlebem. Trudności III - IV (?). Tę samą półkę można osiągnąć wprost od dołu drogą przez Okap Muskata wg. przewodnika Głazka i Wirskiego (1989) o trudnościach V+, A2. Zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Otwór – widoczny z Raptawickiej Turni i Raptawickiego Żlebu – wysoki na 1,5 m, rozwinięty na szczelinie, w przybliżeniu prostokątny. Jaskinię tworzy korytarz o szerokości 45 do 80 cm, soczewkowato rozmyty na szczelinie. Przy końcu, na prostopadłym pęknięciu skręca w prawo i kończy się zamulonym zwężeniem.

Jaskinia powstała w wapieniach malmo-neokomu autochtonicznej serii wierchowej. Przy otworze namulisko stanowi gleba, dalej dno korytarza jest skaliste, a przy końcu gliniaste z niewielką ilością gruzu. W końcowej części korytarza na ścianach występują gliniaste naskorupienia (nieco scementowane namulisko) i nieliczne bulaste nacieki grzybkowe.

Jaskinia wilgotna, woda kapie ze stropu. Światło sięga ok. 3–4 m w głąb.

Roślinność przy otworze obfita, w głębi występują tylko mchy. Z fauny zaobserwowano jedynie komary.

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinia została odkryta we wrześniu 1970 r. przez S. Gmaja i M. Rutkowskiego, nie wykluczone jednak, że mogła być spenetrowana przez J. Łabęckiego i R. Malczyka w trakcie pierwszego przejścia drogi zwanej "Trumna" (2.09.1969 r.).

Historia dokumentacji

Dokumentację jaskini 5.07.1979 r. w ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ sporządził R.M. Kardaś przy współpracy E. i J. Bednarków. Pomiary wykonano taśmą parcianą, busolą geologiczną Meridian i klinometrem Freiberg. Zaktualizował R.M. Kardaś (2009 r.).
Plan opracował R. M. Kardaś.
Opracował Rafał M. Kardaś.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
TATRY POLSKIE 1984 (lokalizacja na mapie); Jaskinie TPN 1993a (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Rutkowski, M. 1970 (Zeszyt poszukiwań nr 1, opis pod symbolem RG 1).
Autorzy opracowania Rafał M. Kardaś
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie