Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia przy Perci
Inne nazwy Dziura pod Kominową, Dziura przy Ścieżce
Nr inwentarzowy T.E-09.04
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°52′26,93″, φ: 49°14′11,82″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu SW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1225
Wysokość względna [m] 59
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 3
Deniwelacja [m] 3
Długość [m]
w tym szacowane [m]
17
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Kościeliska, w prawym orograficznie zboczu Wąwozu Kraków, w stoku opadającym spod Upłazkowej Turni.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z dna wąwozu Kraków podchodzimy żlebem, jak do jaskiń w rejonie Arkady T.E-09.07. Mijamy jego zwężenie, pod którym położone są otwory Arkady, Nad Arkadą T.E-09.05, Szczeliny przy Arkadzie T.E-09.06, a po drugiej stronie Schron przy Arkadzie T.E-09.25 i podchodzimy 25 m wyżej – do podnóża zamykającej żleb skałki. Idziemy na prawo 15 m i u stóp jej ściany spotykamy owalny otwór groty o wymiarach 1,5x1,9 m. Dojście i zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Grotę stanowi prosty, poziomy korytarz o przekroju na początku owalnym i rozmiarach zmniejszających się ku końcowi. Po 4 m odgałęzia się w prawo stromo do góry krótka (ok. 6 m), ciasna rura. Opada ona po 3 m, łącząc się ponownie z głównym korytarzem. Grota jest wymyta na szczelinie w obrębie wapieni malmo-neokomu wierchowej serii autochtonicznej. Namuliska przy otworze skąpe, tworzy je gleba, dalej występuje glina z gruzem. Według Wójcika (1960b, 1966a, 1969a) występują tu scementowane i luźne, piaszczysto-żwirowe osady rzeczne o bardzo zróżnicowanym składzie określonym dokładnie w pracy z 1966 r. Na powierzchni namuliska są znaczne nagromadzenia kości. Występują nieliczne nacieki grzybkowe.

Grota wilgotna, po opadach woda kapie ze stropu i spływa po ścianach. Przewiewu brak, światło sięga do końca.

Roślinność zielona występuje około 3 m od otworu.

Występują pająki, ćmy, muchy, komary i pająki W grocie często przebywają kozice - widać ich odchody i ślady racic na namulisku. W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ E. Sobiepanek-Krzyżanowska zebrała w dniu 13 lipca 1977 r. w grocie następującą faunę:

Opiliones: Ischyropsalis manicata, Plathybunus bucephalus (1);

Gastropoda: Helicigona cingulella(przy otworze), Clausilia dubia(przy otworze);

Diptera: Heleomyza serrata (1);

Diplopoda: Strongylosoma stigmatosum (1, przy otworze);

Coleoptera: Cantharidae larwa (przy otworze).

Historia badań

Wójcik badał osady i podał skład litologiczny materiału okruchowego występującego w grocie oraz wyniki analiz granulometrycznych i krzywych uziarnienia osadów (Wójcik 1960b,1966a). Pobrana ze środkowej części głównego korytarza próbka osadów znajduje się w zbiorach Muzeum Ziemi PAN w Warszawie. Badania fauny prowadzone były w 1977 r. przez E. Sobiepanek-Krzyżanowską.

Historia eksploracji

Przy wejściu do groty widać kilka napisów np. daty 1925, 1938, "B.S. 1939" oraz "Grom Jan". Dokumentują one zwiedzanie groty (bądź jej partii przyotworowych) w okresie międzywojennym. W latach 50-tych znana ona była grotołazom zakopiańskim o czym świadczy umieszczenie jej w spisie jaskiń Wąwozu Kraków (jako Jaskini przy Perci) w archiwalnym inwentarzu S. Wójcika. Pierwsza publikowana wzmianka o grocie znajduje się w pracy Wójcika (1960b). W pracy tej używa on nazwy "Dziura przy Ścieżce". Natomiast w publikacji z 1966 r. grota występuje pod nazwą "Dziura pod Kominową".

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację groty w dniu 10 lipca 1977 r. sporządziła R. Kardaś przy współpracy M. Kardasia i E. Kuźniak, a w lipcu 1994 r. materiały powtórnie zgromadziła I. Luty, dokonując pomiarów przy współpracy J. Pośpiech. Pomiary wykonano taśmą parcianą i busolą geologiczną Meridian. Zaktualizował R.M. Kardaś (2009 r.).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Wójcik, Z. 1960b (wysokość względna otworu, osady, pod nazwą Dziura przy Ścieżce); Wójcik, Z. 1966a (wysokość otworu, osady – pod nazwą Dziura pod Kominową i Dziura przy Ścieżce); Wójcik, Z. 1968 (wzmiankuje pod nazwą Dziura pod Kominową); Wójcik, Z. 1969a (dane morfometryczne i geologiczne, osady – pod nazwą Dziura pod Kominową); Jaskinie TPN 1994 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Wójcik, S. 1959 "Inwentarz jaskiń tatrzańskich" (wymienia w spisie jaskiń wąwozu pod nazwą "Jaskinia przy Perci"); Sobiepanek-Krzyżanowska, E. 1979 (fauna).
Autorzy opracowania Regina Kardaś, Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie