Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Zasłonięta Szczelina
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-08.51
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°51′24,36″, φ: 49°14′26,19″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NE
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1255
Wysokość względna [m] 180
Głębokość [m]
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 0
Długość [m]
w tym szacowane [m]
7
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Kościeliska, w prawym orograficznie zboczu Żlebu Żeleźniak, na stoku opadającym spod Raptawickiej Grani.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z Doliny Kościeliskiej skręcamy za pierwszym mostkiem powyżej Polany Pisanej na prawo i trawersujemy zbocze niewyraźną percią do dna Żlebu Żeleźniak. Dalej idziemy w górę tego żlebu około 300 m, następnie skręcamy na lewo, pod skałki widoczne w zachodnim ograniczeniu bocznego żlebu zwanego Głębowcem (jest to drugi licząc od dołu żleb, przy czym pierwszy jest mniej wyraźny, bez muru skalnego na dole). Głębowcem podchodzimy stromo przez Żeleźniakową Bramę T.E-08.49 kilkaset metrów, aż w pobliże przecinającej skały SE zbocza, wysokiej Szczeliny nad Bramą. Nie dochodząc do niej (około 50 m w dół żlebu) odnajdujemy możliwość przejścia ze żlebu ku E wąskim przechodem przez mur skalny (wiedzie tędy jelenia perć). Nad murem perć prowadzi lekko w dół, dalej trawersuje niewyraźny żleb, za którym biegnie ku SE, do następnego żlebu (od Głębowca około 80–100 m). Ostatnim żlebem podchodzimy kilkadziesiąt metrów i w prawym orograficznie jego zboczu, w małej skałce, odnajdujemy z trudem otwór Zasłoniętej Szczeliny. Położony jest on nad około dwumetrowym prożkiem skalno-trawiastym, zupełnie zasłonięty zwieszającymi się gałęziami smreka i wielkimi paprociami. Dojście i zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Otwór jest szczelinowy (1,2x1,2 m), nad nim widać małe okienko wiodące również do jaskini. Za otworem wiedzie 7-metrowy, szczelinowy, wąski korytarz. Na początku i przed końcem korytarza wznoszą się krótkie wnęki na prawo, po upadzie szczeliny.

Jaskinia rozwinęła się w wapieniach malmo-neokomu wierchowej serii paraautochtonicznej, na nieco rozmytej szczelinie 237°/60°S. Ściany są gładkie, miejscami występują na nich drobne nacieki grzybkowe. Poziome dno buduje glina jaskiniowa i gruz wapienny, przy otworze występuje nieco gleby.

Jaskinia jest wilgotna, wyczuwa się w niej przewiew. Światło bezpośrednie sięga do około 4 m.

Rośliny kwiatowe rozwijają się w otworze, nieco głębiej sięgają małe paprocie, mchy i porosty.

W korytarzyku i wnękach widać zespół owadów trogloksenicznych (m.in. ćmy, motyle – liczne Scoliopteryx libatrix, pająki, muchówki, kosarze). Przy otworze znaleziono ślimaki i żuki.

Historia badań
Historia eksploracji

Opisywany obiekt prawdopodobnie nie był znany wcześniej, brak o nim wzmianek w literaturze speleologicznej.

Historia dokumentacji

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich prowadzonych przez PTPNoZ, jego dokumentację sporządziła I. Luty przy współpracy J. Łabęckiej w dniu 7 września 2003 r. Pomiary wykonano przy użyciu busoli i klizymetru Silva oraz taśmy parcianej.
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Jaskinie TPN 2004 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie