Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Meanderek nad Mylną
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-08.61
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°51′44,00″, φ: 49°14′21,37″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu S
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1130
Wysokość względna [m] 100
Głębokość [m]
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 0
Długość [m]
w tym szacowane [m]
8,80
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W lewym orograficznie zboczu Doliny Kościeliskiej, pod Raptawickim Murem, tuż pod zachodem wznoszącym się nad Jaskinią Mylną T.E-08.04.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z dna Doliny Kościeliskiej czerwono znakowanym szlakiem docieramy do otworu Jaskini Mylnej T.E-08.04. Stąd podchodzimy stromo kilkadziesiąt metrów ku W szerokim trawiastym zachodem pod ścianą Raptawickiego Muru. Na wysokości otworu Szczeliny nad Mylną T.E-08.13, przy drodze Kiełkowskiego, skręcamy na lewo, w stronę przepaści. Idąc dalej niewielkim zachodzikiem poniżej głównej półki, po kilku metrach odnajdujemy przy nim poszukiwany otwór, ukryty pod małą skałką. Dojście i zwiedzanie łatwe, ciasno (zaciski).
Opis jaskini

Otwór rozwinięty na pionowej szczelinie ma 0,35 m szerokości i 1 m wysokości. Do góry przechodzi on w bardzo wąską szczelinę, która ciągnie się jeszcze 0,8 m. Za otworem biegnie prawie poziomo ciasny, lekko meandrujący, szczelinowy korytarzyk. Po 3,3 m następuje rozwidlenie. W tym miejscu ciąg jest nieco szerszy i wyższy (0,7x1,5 m). Lekko na lewo odchodzi 2,5-metrowy korytarzyk z zaciskiem (0,25 m) przy kamieniu. Dalej rozszerza się on do 0,9 m i kończy ślepo. Od rozwidlenia nieco na prawo biegnie niezwykle wąska szczelina z zaciskami (0,2–0,22 m), która po 3 m zwęża się jeszcze i jest zbyt ciasna, aby przejść.

Jaskinia rozwinęła się na nieco rozmytej szczelinie tektonicznej w wapieniach malmo-neokomu wierchowej serii paraautochtonicznej. Jej ściany są częściowo myte, widać na nich zagłębienia wirowe. Miejscami występują drobne nacieki grzybkowe. Namulisko buduje przy otworze gleba i gruz wapienny, w głębi szczeliny - glina jaskiniowa z domieszką osadu allochtonicznego.

Jaskinia jest wilgotna. Wyczuwa się lekki przewiew. Światło sięga do około 3 m. W otworze rozwijają się rośliny kwiatowe, paprocie oraz mchy; nieco mchu i porosty widać na ścianach.

Faunę reprezentują liczne owady: różne gatunki pająków (m.in. Meta menardi), motyle (Scoliopteryx libatrix), chruściki, kosarze, muchówki i in. W otworze znaleziono ślimaki.

Historia badań
Historia eksploracji

Otwór jaskini mógł być znany od dawna taternikom wspinającym się na pobliskich ścianach. W dniu 31 maja 1975 r. szczelinę zwiedził W.W. Wiśniewski. Wymienia on opisywany obiekt w wykazie jaskiń masywu Kominiarskiego Wierchu pod nazwami: „Przy Zachodzie, Meanderek przy Zachodzie, Meanderek nad Mylną” (Wiśniewski,1988).

Historia dokumentacji

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich prowadzonych przez PTPNoZ, dokumentację schroniska sporządziła w dniu 10 listopada 2003 r. I. Luty przy współpracy M. Kapełuś. Pomiary wykonano przy użyciu busoli i klizymetru Silva oraz taśmy parcianej. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Wiśniewski, W.W. 1988 (wymienia w wykazie jaskiń Kominiarskiego Wierchu używając nazwy „Przy Zachodzie”, podaje niektóre orientacyjne dane morfometryczne); Jaskinie TPN 2004 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie