Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Dziura nad Studnią
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-10.03
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°53′47,60″, φ: 49°14′31,96″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NE
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1641
Wysokość względna [m] 148
Głębokość [m] 6,20
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 6,20
Długość [m]
w tym szacowane [m]
20
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Miętusia, Wielka Świstówka, w północno-wschodniej ścianie Dziurawej Baszty (prawa część ścian Turni nad Dziurawem).
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z dna Doliny Miętusiej podchodzimy prawą orograficznie stroną Wantul jak do Piwnicy Miętusiej T.E -11.01, a następnie na prawą częścią Dziurawego (jak do Studni w Dziurawem T.E - 11.02). Podchodząc pod ściany nieco w lewo od otworu Studni w Dziurawem, w prawej części ścian Dziurawej Baszty, na wysokości około 30 m dostrzegamy duży, soczewkowaty, rozwinięty na biegnącej w prawo w górę szczelinie otwór nyży (spod samej ściany może być niewidoczny). Wspinamy się do tego otworu trawiastym i kruchym terenem (II, 1 wyciąg). Z nyży posuwamy się ukośnie w prawo w górę, półką z kosówką około 10 m do otworu ukrytego w zaklęśnięciu ściany ponad wygodnym rozszerzeniem półki. Otwór nie jest widoczny ani z daleka, ani z drogi dojścia. Trudności dojścia II, sprzęt asekuracyjny potrzebny, zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Nieregularny w kształcie, szczelinowaty spory otwór prowadzi do opadającego w głąb korytarza, w którym blisko otworu znajduje się 1 m próg. Dalej korytarz rozszerza się w salkę. Na wprost kontynuuje się coraz ciaśniejsza szczelina, której dno najpierw się wznosi, a następnie opada. Strop szczeliny obniża się. Po około 3 m gruz skalny blokuje niemal cały jej przekrój, uniemożliwiając dalsze posuwanie się. Dnem salki możemy też zejść w lewo, czołgając się pod obniżeniem stropu do jej niższego odgałęzienia. Stąd w prawo w dół przecisnąć się można jeszcze 2,5 m, aż gruz i bloki uniemożliwią dalsze przejście. Po lewej natomiast natrafiamy na ślepą studzienkę wśród bloków o długości 1,7 m Za studzienką zbyt ciasne dla człowieka szczeliny kontynuują się do powierzchni (widać światło). Studzienka stanowi najgłębszy punkt jaskini (-6,2 m).

Jaskinia rozwinięta jest w wapieniach malmo-neokomu jednostki Ździarów przy jej nasunięciu na jednostkę Organów (seria wierchowa, fałd Czerwonych Wierchów), wzdłuż płaszczyzn uławicenia i spękań tektonicznych, nieco rozmytych przez wodę. Ma ona charakter zawaliskowy. Istnieją możliwości dalszej eksploracji poprzez rozkopywanie zawaliska. Miejscami występują nacieki grzybkowe. Namulisko stanowią wanty i gruz wapienny, w okolicy otworu występuje nieco gliny.

Jaskinia jest wilgotna, woda kapie ze stropu. Światło dostaje się przez otwór, a także przez szczeliny w rejonie ślepej studzienki 1,7 m Sięga ono do salki, tak, że tylko w odchodzących od niej korytarzykach panuje zupełna ciemność. W otworze występują trawy, a we wstępnym korytarzyku mchy i glony. Fauna nie była obserwowana.

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinia została odkryta podczas penetracji terenu w ramach prac inwentaryzacyjnych OW PTPNoZ w dniu 19 września 1979 r. przez R. M. Kardasia i M. Połońskiego.

Historia dokumentacji

Dokumentację wykonał tego samego dnia R.M. Kardaś przy współpracy M. Połońskiego przy pomocy busoli geologicznej Meridian, klinometru Freiberg i taśmy parcianej. Lokalizacja została oparta o dowiązania do punktów pomierzonych w dniu 14 sierpnia 1981 r. przez zespół Koła Naukowego Geodetów AGH pod kierownictwem W. Borowca. Zaktualizował R.M. Kardaś (2009 r.).
Plan opracował R.M. Kardaś.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Kardaś, R.M. 1980a (informacja o odkryciu, podaje długość); TATRY POLSKIE 1984 (lokalizacja na mapie); Kardaś, R.M. 1985f (lokalizacja, dane morfometryczne i o odkryciu); Cywiński, W. 1996 (wzmiankuje); Jaskinie TPN 1996 (plan i przekrój, opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Rafał M. Kardaś
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie