Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Korytarz nad Dziurawem
Inne nazwy D-9
Nr inwentarzowy T.E-11.36
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°53′55,81″, φ: 49°14′29,45″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NE
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1590,42
Wysokość względna [m] 230
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 6
Deniwelacja [m] 6
Długość [m]
w tym szacowane [m]
18
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Miętusia, u podstawy ścian Harnasiowych Czub (lewa część Turni nad Dziurawem), lekko w lewo od linii spadku głębokiego żlebu, który powyżej przechodzi w ciemny komin. Żleb ten jest podcięty - kończy się powyżej pasa skałek, w którym znajduje się otwór jaskini.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Doliną Miętusią na stok Dziurawego – jak do Studni w Dziurawem T.E-11.02. Zostawiając po prawej stronie studnię kierujemy się w górę, pod zamykające stok ściany skalne (podobnie jak do Dziury w Kominie T.E-11.22 i Zimnego Avenu T.E-11.51). Pod ścianami tymi trawersujemy w lewo, przekraczając płytki żleb przecinający stok. Nieco dalej, około 3 m nad podnóżem ścianek wapiennych nad połogim prożkiem dostrzegamy czworokątny otwór jaskini (szerokość 1 m, wysokość 1,5 m). Lokalizację przedstawia załączony szkic (wkładka na końcu tomu). Dojście i zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Od otworu opada stromo korytarz, którego dno pokryte jest próchnicą. Przez 1 m prożek schodzimy do mniej nachylonego korytarzyka o dnie wyścielonym rumoszem. W lewo odchodzi krótkie odgałęzienie kończące się maleńką okrągłą salką o spękanych ścianach. Korytarz główny ma przekrój trójkątny. Strop tworzy płaska, równa płyta skalna, a ściana pionowa jest nierówna i spękana.

Jaskinia rozwinięta jest w wapieniach malmo-neokomu jednostki Ździarów przy jej nasunięciu na jednostkę Organów (seria wierchowa, fałd Czerwonych Wierchów).

Namulisko stanowi rumosz skalny, a w części przyotworowej – próchnica. Jaskinia jest sucha z wyjątkiem zakończenia głównego korytarza, gdzie kapie obficie woda. Światło sięga do około 9 m od otworu.

Roślinność przyotworowa bujna, dalej jej brak. Fauna nie była obserwowana.

Historia badań
Historia eksploracji

Pierwsze wzmianki o jaskini znajdują się w materiałach archiwalnych M. Rutkowskiego pochodzących z wyprawy poszukiwawczej SW PTTK (3 września–5 października 1970). Zawierają one lokalizację i opis jaskini, brak natomiast danych o uczestnikach jej eksploracji. M. Rutkowski wyraża jednocześnie pogląd, że jaskinia mogła być znana już wcześniej. Brak jest jednak jakichkolwiek informacji na ten temat, a obiekt jest na tyle dużych rozmiarów, że ewentualne wcześniejsze odkrycie powinno być odnotowane. Zlokalizowana na mapie TATRY POLSKIE 1984. Informację o istnieniu jaskini opublikował R.M. Kardaś (1985f). W przewodniku Cywińskiego (1996) pod nazwą Korytarz w Dziurawem.

Historia dokumentacji

Prace dokumentacyjne w ramach inwentaryzacji OW PTPNoZ wykonał M. Kardaś przy współpracy J. Mędzy w dniu 24 lipca 1978 r. Pomiary wykonano przy użyciu busoli geologicznej Meridian i taśmy parcianej. Położenie otworu według pomiarów sytuacyjno-wysokościowych ustalił zespół Koła Naukowego Geodetów AGH pod kierunkiem W. Borowca w dniu 14 sierpnia 1981 r.
Plan opracował M. Kardaś.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
TATRY POLSKIE 1984 (lokalizacja); Kardaś, R.M. 1985f (lokalizacja, dane morfometryczne i historyczne); Cywiński, W. 1996 (wzmiankuje jako Korytarz w Dziurawem); Jaskinie TPN 1996 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Rutkowski, M. 1970 (opis, położenie); Rutkowski, M., (lokalizacja na szkicu panoramicznym).
Autorzy opracowania Michał Kardaś
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie