Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Schron z Balkonem
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-11.19
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′03,97″, φ: 49°14′18,19″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NNW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1781,60
Wysokość względna [m] 430
Głębokość [m] 2,50
Przewyższenie [m] 3,50
Deniwelacja [m] 6
Długość [m]
w tym szacowane [m]
10
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Miętusia, Wielka Świstówka, w lewym orograficznie zboczu, w ściance pod moreną Dolinki Mułowej, w jej zachodniej części.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Czerwonym szlakiem z Doliny Kościeliskiej idziemy do miejsca, gdzie przecina on żleb opadający do Małej Świstówki (ostatni przed Chudą Turnią). Tu skręcamy na lewo i trawersujemy stok percią wiodącą do Jaskini Marmurowej T.E-11.05. W końcowej jej części wznosimy się do szczytu Kazalnicy Miętusiej (1805 m n.p.m.). Następnie idziemy około 100 m na południe, trawersując lekko w dół zboczem Dolinki Mułowej, do widocznego z daleka otworu. Dojście nieco eksponowane, we mgle bardzo mylące. Zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Obszerny otwór o kształcie prostokąta ma około 2 m szerokości i 6 m wysokości. Linia okapu cofa się do wnętrza schronu. Od otworu biegnie w dół korytarz, który po około 6 m skręca w prawo na poprzecznej szczelinie i nieco dalej kończy się dwiema ciasnymi szczelinami, zamkniętymi zawaliskiem. Ściany korytarza są nachylone pod kątem około 60° ku NE. W górnej części prawej ściany widać balkon, nad którym wisi duża wanta zaklinowana pod stropem . Na wschodniej części tej ściany utworzyły się niewielkie kaskadki.

Schron powstał w wapieniach triasu środkowego jednostki Ździarów (seria wierchowa fałdu Czerwonych Wierchów). Ściany są gładkie, nieco zwietrzałe, bez nacieków. Namulisko buduje rumosz wapienny, zmieszany z glebą, pojedyncze duże wanty, a w głębi nieco rezydualnej gliny.

Ściany schronu często są mokre, ze stropu kapie woda. Światło sięga do końca, brak przewiewu.

Przy otworze występują rośliny kwiatowe, głębiej mchy, glony i porosty. Faunę reprezentują owady (m.in. muchy i pająki), zaobserwowano też ślimaki.

Historia badań
Historia eksploracji

Schron mógł być znany od dawna lecz ze względu na jego małe rozmiary – nie wzmiankowany dotychczas w literaturze speleologicznej.

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację obiektu w dniu 5 sierpnia 1977 r. sporządziła I. Luty przy współpracy A. Czernego i M. Kropiwnickiej. Pomiary wykonano busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Pomiary sytuacyjno-wysokościowe otworu przeprowadził w dniu 15 sierpnia 1981 r. zespół kierowany przez W. Borowca (Koło Naukowe Geodetów przy AGH w Krakowie). Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Kardaś, R. M., Burkacki, M. 1977 (wzmianka o wykonaniu dokumentacji, bez nazwy); Jaskinie TPN 1996 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie