Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Szczelina w Ratuszu Miętusim
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-11.43
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′21,19″, φ: 49°14′33,25″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu SW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1425
Wysokość względna [m] 80
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 12
Deniwelacja [m] 12
Długość [m]
w tym szacowane [m]
14
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Miętusia, w prawym orograficznie zboczu Doliny Miętusiej, w Wielkiej Świstówce, u podnóża zachodniej ściany Ratusza Litworowego. Otwór znajduje się nieco na lewo (ku N) od linii spadku otworów Komina w Ratuszu (T.E-11.03), Bliźniaczego Komina (T.E-11.34) i Dziury pod Ratuszem (T.E-11.33).
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Szlakiem wiodącym z Doliny Kościeliskiej w kierunku Przysłopu Miętusiego docieramy do miejsca, z którego zaczyna on wznosić się na zbocze Doliny Miętusiej. Stąd podążamy nieznakowaną drogą dnem tej doliny, aż pod Wantule, następnie pod nimi wzdłuż cieku na lewo około 100 m, i dalej przez Wantule do góry ku SW niewyraźną percią, którą przed wojną prowadził szlak turystyczny (zachowały się na drzewach niebieskie znaki). Docieramy tą percią pod ściany, następnie ku S, do Wielkiej Świstówki. Z dna Wielkiej Świstówki nieco do góry po piargu, wprost do otworu, bez trudności. Zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Niewielki, szczelinowy otwór prowadzi do niezbyt obszernego, 12-metrowego komina.

Komin rozwinął się na szczelinie w wapieniach urgonu serii wierchowej (fałd Czerwonych Wierchów). Ściany są kruche, silnie zwietrzałe. Namulisko tworzy głównie gleba i glina.

Jaskinia jest wilgotna. Nie wyczuwa się przewiewu. Światło sięga do około 5 m w głąb. Rośliny kwiatowe występują przy otworze, a głębiej – mchy i porosty. Faunę reprezentują ślimaki, które można spotkać do 5 m od otworu.

Historia badań
Historia eksploracji

Szczelina została odkryta 13 maja 1959 r. przez S. Wójcika i K. Sochackiego. W dniu 17 maja 1959 r. dokonali oni eksploracji i pomiarów, które w późniejszych latach prawdopodobnie zaginęły.

Historia dokumentacji

W ramach prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ, w dniu 9 lipca 1979 r. materiały do dokumentacji schroniska zebrał M. Kardaś przy współpracy T. Ostrowskiego, a później uzupełniła je I. Luty. Pomiary wykonano przy użyciu busoli geologicznej Meridian i taśmy parcianej. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracował M. Kardaś.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
[Krygowski, W.] x. y. 1961 (informacja o odkryciu); Jaskinie TPN 1999 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Wójcik, S. 1959 (wzmianka o odkryciu oraz przeprowadzeniu badań i pomiarów).
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie