Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Szczelina w Progu Mułowym
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-11.54
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′12,36″, φ: 49°14′19,25″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NNE
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1715
Wysokość względna [m] 370
Głębokość [m] 1,30
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 1,30
Długość [m]
w tym szacowane [m]
5,50
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Miętusia, w górnej części Progu Mułowego, po lewej orograficznie stronie jego cieku.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Czerwonym szlakiem wiodącym na Ciemniak docieramy w pobliże Przełączki przy Kopie, następnie trawersujemy nieznakowaną percią na lewo zbocza Twardego Upłazu, aż do przełączki pod szczytem Kazalnicy Miętusiej. Stąd wyraźna ścieżka sprowadza nas na dno Kotła Mułowego. Z jego najniższego punktu, z miejsca, gdzie okresowy ciek wcina się w Próg Mułowy, schodzimy 7 m skalnym, nieco wyżłobionym zacięciem tego progu do otworu widocznego po lewej stronie, między dużymi głazami. Dojście i zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Otwór szczeliny ma nieregularny kształt (1,1 m szerokości i 0,6–0,9 m wysokości), leży w nim duża wanta. Po przejściu nad wantą dostajemy się do lekko opadającego, prawie 3-metrowego, ciasnego korytarzyka. W jego zakończeniu, na wprost, jest zagłębienie (ponad 1 m) zamknięte rumoszem i glebą, a nieco na lewo, w kierunku powierzchni, odchodzi 2-metrowa szczelina o zawaliskowym charakterze, zablokowana na końcu wantami.

Schronisko powstało w wapieniach robaczkowych triasu środkowego jednostki Ździarów (seria wierchowa, fałd Czerwonych Wierchów). Ma charakter zawaliska w nieco rozmytej szczelinie. Jej NW ścianę budują wanty. Ściany i strop są spękane, zwietrzałe. Namulisko tworzy humus, piasek i żwir granitowy oraz rumosz wapienny i duże głazy.

Szczelina jest wilgotna. Światło odbite sięga do końca. Spod rumoszu w zagłębieniu korytarza wyczuwa się silny przewiew. Roślinność ma zasięg do 2 m, reprezentowana jest głównie przez mchy i porosty. Fauna nie występuje.

Historia badań
Historia eksploracji

Szczelina mogła być znana od dawna. Prawdopodobnie ze względu na małe rozmiary brak o niej wzmianek w literaturze speleologicznej.

Historia dokumentacji

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich jej otwór zauważył w 1994 r. R. M. Kardaś, a we wrześniu 1995 r. I. Luty przy współpracy B. Zalewskiego wykonała dokumentację schroniska. Pomiary wykonano busolą Suunto i taśmą parcianą. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Kornika, 1996 (wzmianka o udokumentowaniu); Jaskinie TPN 1996 (plan, przekrój i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie