Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Śnieżny Awen
Inne nazwy Worek, K-2, Śnieżny Aven
Nr inwentarzowy T.E-11.30
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′07,50″, φ: 49°14′26,32″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NNE
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1595
Wysokość względna [m] 250
Głębokość [m] 6,50
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 6,50
Długość [m]
w tym szacowane [m]
9,50
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Mietusia, Wielka Świstówka, : w środkowej części ściany Kazalnicy Miętusiej, 7 m nad półką przecinającą ścianę od zachodów Progu Mułowego po Twarde Spady, gdzie kontynuuje się ona jako tzw. III półka.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Pod Próg Mułowy podchodzimy nieoznakowaną ścieżką wiodącą z Wyżniej Równi Miętusiej przez Wantule, pod Kobylarzem, aż do Wielkiej Świstówki. Prawą stroną progu wspinamy się przez pierwsze spiętrzenie (II, III , – 1,5 wyciągu) do wyraźnego, głębokiego kociołka w żlebie. Stąd ukośnym zachodem idziemy w prawo, a dalej po stromych trawkach (II) docieramy do półki. Półką tą poruszamy się kilkadziesiąt metrów na prawo, omijając głębokie zacięcie prowadzące do Komina w Kazalnicy. Nieco dalej rozpoczynamy 7 m wspinaczkę (II) wprost do widocznego z daleka otworu Śnieżnego Awenu (jest to fragment direttisimy Kazalnicy). Do półki można też dojść inną drogą, prowadzącą przez Dziurawe i dalej III półką Twardych Spadów. Stąd w stronę filara Kazalnicy Miętusiej, a dalej za jego kantem, gdzie następuje największe zwężenie, jeszcze około 25 m pod próg wiodący do otworu. Dojście drugim wariantem jest dłuższe, trudniejsze orientacyjnie lecz atrakcyjne widokowo ( stopień trudności III). Zwiedzanie łatwe (konieczna lina).
Opis jaskini

Otwór ma kształt prawie owalny. Jego szerokość w dolnej części wynosi 0,8 m, wyżej zaś 1,4 m, a wysokość 2,8 m. Zaraz za otworem opada obszerna, myta, w znacznej części wypełniona śniegiem studnia o głębokości 6 m. Poniżej otworu, ku NW widać niewielką, obłą półkę. Pod korkiem śnieżnym studnia przechodzi w szczelinowy korytarz opadający w kierunku Jaskini Lodowej Miętusiej. Wrzucony kamień toczył się za zwężeniem jeszcze kilka metrów, obecnie zwężenie to jest zablokowane gruzem.

Studnia została wymyta na szczelinie rozwiniętej w wapieniach robaczkowych anizyku jednostki Organów seria wierchowa,(fałd Czerwonych Wierchów). Jej ściany są zwietrzałe. Namulisko buduje ostrokrawędzisty gruz oraz większe wanty.

Studnia jest wilgotna. Zalega w niej płat śniegu o zmiennej grubości, ale o stałym charakterze. Ze szczeliny końcowej wyczuwa się silny przewiew. Światło dociera do końca. Uboga roślinność reprezentowana przez mchy i porosty występuje w całej grocie. Fauny nie znaleziono.

Historia badań
Historia eksploracji

Odkrycie studni w latach 1964–1965 związane było z prowadzoną przez L. Nowińskiego eksploracją wspinaczkową Kazalnicy Miętusiej. Według informacji W. W. Wiśniewskiego dokonali go L. Nowiński i A. Trzaska około 15 sierpnia 1964 r. W różnych latach, podobnie jak w przypadku Lodowej Miętusiej, podejmowane były próby eksploracji (np. we wrześniu 1970 r przez M. Rutkowskiego, M. Różyczkę i I. Luty). We wrześniu 1968 r. poprowadzona została obok otworu direttisima Kazalnicy Miętusiej (Nowiński i inni). Pierwsze publikowane informacje o jaskini zamieszczają Borowiec i inni w latach 1977 i 1978 (pod numerem 183, bez nazwy). Materiały archiwalne dotyczące tej studni przechowywane są w OW PTPNoZ (opis, lokalizacje na fotografiach) oraz w zbiorach W.W . Wiśniewskiego (szkic).

Historia dokumentacji

Pomiar sytuacyjno-wysokościowy położenia otworu wykonał zespół Koła Naukowego Geodetów przy AGH pod kierownictwem W. Borowca w dniu 14 sierpnia 1981 r. W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich PTPNoZ dokumentację groty sporządziła w dniu 25 lipca 1994 r. I. Luty przy współpracy J. Iwanickiego (jr). Pomiary przeprowadzono busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Zaktualizował R.M. Kardaś (2009 r.).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Borowiec, W. i in. 1977, 1978 (dane morfometryczne pod nr 183, bez nazwy); TATRY POLSKIE 1984 (lokalizacja na mapie 1: 10 000, bez nazwy); Gradziński, R. I inni 1985 ( niektóre dane morfometryczne pod nr 183, bez nazwy); Siarzewski, W. 1994 (zjawiska lodowe); Kronika 1995 (informacje o udokumentowaniu, bez nazwy); Jaskinie TPN 1996 (plan, przekrój, opis inwentarzowy pod nazwą Śnieżny Aven).
Materialy archiwalne
Rutkowski, M. 1970 (opis pod nazwą K-2), Rutkowski, M., ... (lokalizacja na fot. z roku 1971); Parma, Ch.... (lokalizacja na fot. pod nr 8 “B.N. - 6 m “studzienka”); Górny, A. 1975b (szkic przekroju i planu fragmentu dna - bez skali).
Autorzy opracowania Rafał M. Kardaś, Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie