Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Dziurka w Trawce
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-11.65
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′34,66″, φ: 49°14′33,00″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1762,50
Wysokość względna [m] 400
Głębokość [m] 27,90
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 27,90
Długość [m]
w tym szacowane [m]
179
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Miętusia, na lewym orograficznie zboczu Szarego Żlebu, pod granią Ratuszowego Grzbietu.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Podchodzimy niebieskim szlakiem, powyżej progu zabezpieczonego łańcuchami skręcamy w prawo, kierując się w stronę Przechodu Litworowego. Po wyjściu na grań zaczynamy schodzić w stronę Wielkiej Świstówki. Wąska początkowo grań Ratuszowego Grzbietu po około 50 m rozszerza się. W tym miejscu skręcamy w prawo i wchodzimy w niewielki trawiasty żleb, który urywa się po 40 m ponad 100 m ścianą, wpadającą do Kobylarzowego Żlebu. Otwór jaskini znajduje się około 5 m przed krawędzią ściany, w trawiastym dnie żlebu.
Opis jaskini

Otwór jest niewielki, wycięty w darni o kształcie czworokątnym. Jaskinia rozpoczyna się 4 metrowym progiem, który sprowadza nas do niewielkiej salki, jej spąg pokryty grubymi wantami opada stromo w kierunku W. W najniższym jego punkcie znajduje się szczelina o głębokości około 5 m. Schodzimy nią i stajemy nad 3 m progiem utworzonym z kilku wielkich want. Wanty te przedzielają Salkę z Ruchomym Spągiem. Ściany jej są myte, a strop i spąg utworzony jest z zaklinowanych między nimi want. W zachodniej części tej salki otwiera się szczelina wysoka na około 4 m. Po przeciwnej stronie, pod wyżej wspomnianym progiem znajduje się niewielki przełaz, prowadzący do niżej położonej części jaskini.

Dalsza droga prowadzi przez szczelinowaty korytarz o wysokości około 2,5 m, który opada stromo do niżej położonej salki, która jest węzłem łączącym dwa ciągi prowadzące w dalej położone partie jaskini. Pierwszym ciągiem poruszaliśmy się do tej pory, natomiast drugi prowadzi do mytego kominka. Jednak, aby się tam dostać musimy cofnąć się do salki z ruchomym spągiem i wejść w uprzednio wspomnianą szczelinę wysokości 4 m. Na jej ścianach widoczne są wyraźne ślady przepływu wody. Odległość pomiędzy nimi wzrasta od 0,5 m do około 1,5 m na długości około 4,5 m. Początkowo spąg tworzą zaklinowane na odcinku około 1,5 m wanty, za którymi otwiera się szczelina o głębokości 6 m, która kończy się w wyżej wspomnianej salce. Przechodzimy tą szczelinę i stajemy na skalnym rumowisku po drugiej stronie. Korytarz w tym miejscu skręca w prawo by po kilku metrach powrócić do pierwotnego kierunku W–E już jako wąska szczelina wznosząca się w górę. Szczelina ta łączy się na głębokości -0,5 m z mytym kominkiem, który wznosi się ponad naszą głową około 11 m (III). Do miejsca połączenia możemy dostać się bez użycia liny oboma wariantami.

Wracamy z powrotem do salki i zjeżdżamy w 6 m szczeliną. Salka ma charakter zawaliskowy, jej spąg pokrywają dużej wielkości wanty, pomiędzy którymi znajduje się niewielki przełaz prowadzący do Sali Lustrzanej. Jest to druga co do wielkości sala w tej jaskini. Jej wymiary wynoszą około 10 m długości i 4 m wysokości, początkowo wąska, później rozszerza się do około 5 m. Spąg pokrywa gruba warstwa wieloletniego lodu, tworząca idealnie równą powierzchnię. Po lewej stronie znajduje się niewielki otwór (strop jest tu obniżony do około 1 m), który prowadzi do wąskiego korytarzyka o długości 6 m. Korytarzyk kończy się w Salce z Pisuarem – jej długość nie przekracza 4 m przy wysokości około 2 m. Spąg pokryty jest częściowo warstwą lodu. Na pozostałej powierzchni zalega drobny rumosz skalny.

Wracamy z powrotem do Sali Lustrzanej. Po prawej stronie w ścianie na wysokości około 1,5 m ponad taflą lodu znajduje się okno o wysokości 2 m i szerokości 0,8 m prowadzące do Sali Majowej. Wysoka na około 13 m i długa na około 18 m jest największą salą w całej jaskini. Najniższy punkt spągu tej sali jest najniższym punktem jaskini (–27,9 m). Sala ma charakter zawaliskowy, spąg pokrywa różnej wielkości rumosz skalny. Sala Majowa przedzielona jest 4 metrowym progiem, który w okresie wiosennym jest zalodzony. Zachodnia część sali zwęża się ku południowi do około 1 m, w stropie znajduje się ciasna szczelina, która kończy się po kilku metrach. Wschodnia część sali (za progiem), położona jest wyżej i kończy się 3 m stromą i ciasną pochylnią, która pokryta jest warstwą kwarcytowego piasku wysypującego się z niedostępnej szczeliny. W połowie drogi od progu do wyżej wspomnianej pochylni, po lewej stronie znajduje się 5-metrowa studzienka. Średnica jej wynosi około 1,5 m, spąg pokryty drobnymi wantami opada ku zachodowi. Studzienka posiada również przewyższenie w postaci kominka rozdzielonego mostem skalnym. Kominek kończy się na wysokości 8 m niedostępną szczeliną.

Jaskinia powstała w wapieniach malmo-neokomu jednostki Organów (seria wierchowa, fałd Czerwonych Wierchów), na szczelinie tektonicznej o przebiegu W–E. Ma charakter zawaliskowy, jedynie gdzieniegdzie spotykamy w pełni wymyte przekroje korytarzy, między innymi w rejonie komina oraz studzienki w Sali Majowej. Spąg pokrywa autochtoniczny rumosz, w końcowej pochylni – piasek kwarcowy. Brak szaty naciekowej.

Jaskinia jest wilgotna. W Sali Lustrzanej oraz w Salce z Pisuarem występuje pokrywa lodowa. Temperatura zaobserwowana w czerwcu w Sali Lustrzanej wynosiła –3°C. Dzięki specyficznym warunkom morfologicznym pozwalającym na całoroczne utrzymanie się znacznej objętości lodu należy ją zaliczyć do jaskiń lodowych.

Przy otworze występuje roślinność zielona (nie badana dotychczas). W partiach przyotworowych występują owady głównie muchy i pająki.

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinia została odkryta 17 maja 2000 r. przez Z. Tabaczyńskiego (Speleoklub Tatrzański), który po udrożnieniu całkowicie zasypanego otworu, wyeksplorował jaskinię do Sali Lustrzanej. 24 maja 2000 r. P. Orawiec i Z. Tabaczyński odkrywają Salkę z Pisuarem i Salę Majową.

Historia dokumentacji

6 i 30 czerwca 2000 r. P. Orawiec i Z. Tabaczyński zebrali materiały dokumentacyjne. Pomiary wykonano przyrządem Topo – Vulcan. Zaktualizował Z. Tabaczyński (2009 r.).
Plan opracował Z. Tabaczyński.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Tabaczyński, Z. 2000e (plan i opis); Jaskinie TPN 2004 (opis i plan inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Zbigniew Tabaczyński
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2014
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie