Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Dziura pod Żródłem Ratusz
Inne nazwy Dziura pod Ratuszem
Nr inwentarzowy T.E-12.19
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°55′01,82″, φ: 49°14′40,43″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu WSW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1741
Wysokość względna [m] 480
Głębokość [m] 1,10
Przewyższenie [m] 5,60
Deniwelacja [m] 6,70
Długość [m]
w tym szacowane [m]
20
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W lewym orograficznie zboczu Doliny Małej Łąki, w zachodnim stoku skalno-trawiastej grzędy, położonej między Wielką Turnią i Pośrednią Małołącką Turnią, między dwoma depresjami.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z Przysłopu Miętusiego niebiesko znakowanym szlakiem podchodzimy nad Kobylarzowy Żleb, następnie trawersujemy ku SE Czerwony Grzbiet i po około 300 m schodzimy około 300 m Skrytym Żlebem opadającym od Źródła Ratusz pod ściany Pośredniej Turni. Nie dochodząc do Nyży pod Ratuszem T.E-12.18 (położonej niżej, po przeciwnej, zachodniej stronie żlebu), skręcamy na prawo (ku E) i trawiasto-skalistym, stromym zboczem grzędy wznosimy się do widocznego z daleka, poszukiwanego otworu. Znajduje się on w podszczytowym pasie skałek tej grzędy, w szczelinowym zagłębieniu, nad 1,8-metrowym prożkiem. Dojście i zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Szczelinowy otwór ma 2,2 m wysokości i 0,6 m szerokości. Prowadzi do lekko meandrującego, wysokiego korytarza. Po jego lewej stronie widać komin wiodący do wznoszącego się pod kątem 45° korytarzyka, który 5 m dalej staje się zbyt ciasny aby przejść. Skierowany jest on w stronę powierzchni. Poniżej wejścia do tego korytarzyka, w prawo odchodzi 2-metrowa, ślepa szczelina. Główny korytarz lekko opada i po około 3,5 m od otworu rozszerza się, tworząc komorę o szerokości 1,8 m i około 4 m długości, wysoką na 3 do 6 m. Znaczną część komory wypełniają tkwiące na dnie olbrzymie, odpęknięte bloki skalne. Za nimi komora przechodzi w szczelinę zakończoną bardzo ciasnym, około 4-metrowym kominkiem.

Jaskinia rozwinęła się w wapieniach robaczkowych triasu wierchowej jednostki Organów (fałd Czerwonych Wierchów) na szczelinie o kierunku W–E. Na ścianach i blokach skalnych widać wymycia i rynienki. Występują cienkie polewy naciekowe i drobne nacieki twarde, głównie stalaktyty. Namulisko stanowi gruz wapienny z domieszką gliny oraz piasek i żwir granitoidowy. Przy otworze występuje gleba. W osadach znaleziono kości i odchody nietoperzy.

Jaskinia jest wilgotna. Przewiewu nie wyczuwa się. Światło dociera do kilku metrów od otworu.

Rośliny kwiatowe oraz paprocie reprezentowane są ubogo w okolicy otworu, głębiej (do około 2 m) sięgają mchy, glony i porosty, widoczne również na ścianach. Faunę reprezentują nietoperze (latem 1999 r. zauważono 3 sztuki), ćmy, muchówki i inne owady troglokseniczne.

Historia badań
Historia eksploracji

Brak danych o odkryciu.

Historia dokumentacji

Opis inwentarzowy wraz z planem, będący jednocześnie pierwszą wzmianką zamieścił Koisar (1969b). W ramach prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ w dniu 31 sierpnia 1979 r. dokumentację jaskini oraz pomiary sytuacyjno-wysokościowe położenia otworu metodą ciągu busolowego sporządziła I. Luty przy współpracy S. Juziuka. Pomiary wykonano za pomocą busoli geologicznej Meridian i taśmy parcianej. W lipcu 1999 r. I. Luty przy współpracy D. Lermera uzupełniła pomiary i obserwacje terenowe. Zamieszczony opis i plan wykazują pewne rozbieżności z dokumentacją Koisara (1969b); podczas prac inwentaryzacyjnych i później przeszukiwano jednak dokładnie okolicę i stwierdzono, że jest to niewątpliwie ten sam obiekt. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Koisar, B. 1969b (plan i opis inwentarzowy pod nazwą Dziura pod Ratuszem); Borowiec, W. i in. 1977,1978 (dane morfometryczne pod nazwą Dziura pod Ratuszem); Luty, I. 1988 (dane morfometryczne, lokalizacja na mapie, dane historyczne, pod nazwą Dziura pod Ratuszem); Jaskinie TPN 2000 (plan i opis inwentarzowy pod nazwą Dziura pod Ratuszem).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie