Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Studnia z Kosówką
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-12.26
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°55′18,60″, φ: 49°14′22,58″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1835,20
Wysokość względna [m] 310
Głębokość [m] 4,20
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 4,20
Długość [m]
w tym szacowane [m]
5
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W lewym orograficznie zboczu Doliny Małej Łąki, w północno-wschodnim zboczu Małołączniaka, w Kotlinach.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Żółto znakowanym szlakiem podchodzimy Doliną Małej Łąki, następnie skręcamy na prawo, do Niżniej Świstówki i wyraźną, nieznakowaną ścieżką docieramy przez bulę i Przechód wiodący ukośną płytą nad próg, do Wyżniej Świstówki. Perć wiedzie stąd na prawo (ku W) do góry, pod ściany, do otworu Jaskini Śnieżnej T.E-13.01 i dalej żlebem wznoszącym się nieco na S od tego otworu, do Kotlin. Z buli ograniczającej Kotliny od E trawersujemy niewyraźną percią ponad 300 m ku WSW, aż do otworu Jaskini nad Kotlinami oznaczonego widoczną z daleka tyczką. Stąd schodzimy wprost w dół wyraźnym korytem opadającym ku NE, do szczelinowego otworu Jasnego Awenu T.E-12.05 i dalej kilkadziesiąt metrów prawym zboczem tego koryta, do otworu Studni z Kosówką. Dojście bez trudności, zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Otwór ma kształt koła o średnicy około 2,5 m. Prowadzi do płytkiej studzienki o płaskim dnie. Dogodne zejście znajduje się w południowo-wschodniej części otworu, w jego najniższym punkcie. Ściany studni od strony S i NW są lekko podcięte przy dnie. Ku WNW i ESE odchodzą krótkie szczeliny.

Studnia rozwinęła się w wapieniach triasu środkowego wierchowej jednostki Ździarów (fałd Czerwonych Wierchów) na szczelinie 115°/59°S. Namulisko tworzy głównie rumosz wapienny i gleba z domieszką spalonego drewna. Dno zaścielają częściowo nadpalone gałęzie kosówki.

Wilgotność, temperatura i przewiew zależne są od warunków atmosferycznych. Studnia jest oświetlona. Na dnie zalega często aż do sierpnia płat śniegu. Przy otworze i w głębi rozwijają się paprocie, mchy, glony oraz porosty, występują też nieliczne rośliny kwiatowe. Faunę reprezentują owady i ślimaki.

Historia badań
Historia eksploracji

Obiekt ten nie był wzmiankowany w literaturze speleologicznej do czasu zinwentaryzowania, prawdopodobnie ze względu na małe rozmiary. Ślady ogniska z kosówki świadczą o tym, że wykorzystywano go jako schronienie przed wiatrem.

Historia dokumentacji

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację studni sporządziła w dniu 28 sierpnia 1979 r. I. Luty przy współpracy H. Hercman. Pomiary wykonano busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Dane sytuacyjno-wysokościowe położenia otworu podano na podstawie pomiarów sporządzonych w dniu 16 sierpnia 1981 r. przez Zespół Koła Naukowego Geodetów Górniczych AGH pod kierownictwem W. Borowca. Dane zaktualizowała I. Luty (2009). We wrześniu 2017 r. F. Filar skorygował współrzędne geograficzne otworu oraz wykonał jego zdjęcie.
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Luty, I. 1982b (informacja o pomiarach sytuacyjno-wysokościowych otworu, bez nazwy); Luty, I. 1989a (dane morfometryczne, lokalizacja na mapie, dane historyczne); Jaskinie TPN 2000 (plan, przekrój i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki otwór Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie