Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Studnia na Szlaku
Inne nazwy Jaskinia na Szlaku
Nr inwentarzowy T.E-12.47
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′49,74″, φ: 49°14′39,18″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1794
Wysokość względna [m] 445
Głębokość [m] 11
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 11
Długość [m]
w tym szacowane [m]
11
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W prawym orograficznie zboczu Doliny Miętusiej, w górnej części Kobylarzowego Żlebu, tuż przy niebiesko znakowanym szlaku wiodącym na Czerwone Wierchy (krawędź otworu dochodzi do kamiennych stopni ścieżki).
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Dojście prowadzi niebieskim szlakiem z Przysłopu Miętusiego. Przy zwiedzaniu potrzebna lina. Otwór jest aktualnie niedostępny; ze względu na bezpieczeństwo poruszających się po szlaku turystów został całkowicie zamknięty dużymi wantami i rumoszem.
Opis jaskini

Otwór jaskini prawie kwadratowy, o wymiarach 0,8x0,8 m prowadzi do 9,5-metrowej studni, która po 3,5 m zwęża się w zacisk, a dalej rozszerza dzwonowato. Szczelina studni przy dnie ma 2,2 m długości i 0,8 m szerokości. We wschodniej części dna można wcisnąć się ok. 1,5 m w dół, w szczelinę z osypującym się rumoszem. Według odkrywców odchodził tu „w głąb masywu zasypany piaskiem korytarz”. Prawdopodobnie uległ on ponownemu zasypaniu.

Jaskinia rozwinęła się na szczelinie tektonicznej o kierunku W–E w wapieniach robaczkowych triasu środkowego serii wierchowej (fałd Czerwonych Wierchów, jednostka Organów). Ściany są rozmyte przez wodę, występują na nich formy erozyjne. Namulisko tworzy drobny autochtoniczny rumosz i żwir wapienny z domieszką piasku i żwiru pochodzącego z czapy krystalicznej Czerwonych Wierchów.

Jaskinia jest wilgotna. Wyczuwa się wyraźny przewiew ze szczeliny w dnie. Światło sięga około 6 m od otworu. Skąpa roślinność występuje tylko w otworze. Faunę reprezentują owady (m.in. muchówki i komary).

Historia badań
Historia eksploracji

Otwór studni odkopał w dniu 9 października 1992 r. A. Oślicki (SAP), a w dniu 11 listopada 1992 r. wraz z R. Gałązkiewiczem i S. Nowakiem, po dwugodzinnej akcji kopania w dnie studni, dotarł do wylotu bocznego korytarza zasypanego piaskiem.

Historia dokumentacji

W ramach akcji inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich PTPNoZ, w sierpniu 1993 r., I. Luty przy współpracy M. Tomaszka sporządziła dokumentację studni. Pomiary jaskini i położenia otworu przeprowadzono przy użyciu busoli geologicznej Meridian i taśmy parcianej. Nieco później otwór został trwale zasypany przez służby TPN. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Tak
Literatura
Oślicki, A. 1992 (opis eksploracji i jaskini); Oślicki, A. 1993 (opis odkrycia i jaskini); [Wiśniewski, W.W.] 1993i (opis odkrycia i jaskini); Kronika 1994 (wzmianka o udokumentowaniu, bez nazwy); Jaskinie TPN 1999 (plan, przekrój i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie