Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Szuflada Dolna
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-12.52
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°55′02,08″, φ: 49°14′39,95″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NNW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1762
Wysokość względna [m] 500
Głębokość [m] 2,20
Przewyższenie [m] 3,30
Deniwelacja [m] 5,50
Długość [m]
w tym szacowane [m]
14
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W lewym orograficznie zboczu Doliny Małej Łąki, w zachodnim stoku grzędy skalno-trawiastej, położonej między Wielką Turnią i Pośrednią Małołącką Turnią. Otwór znajduje się w prawym orograficznie zboczu depresji ograniczającej od E Pośrednią Małołącką Turnię, nazywanej ostatnio Skrytym Żlebem; widoczny jest dopiero z bliska.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z Przysłopu Miętusiego niebiesko znakowanym szlakiem podchodzimy nad Kobylarzowy Żleb, następnie trawersujemy ku SE Czerwony Grzbiet aż do Źródła Ratusz. Idziemy stąd wprost w dół, w kierunku grzędy skalno-trawiastej widocznej między dwoma depresjami i dalej grzędą do dużego leja krasowego położonego tuż przed kosówkami. Omijamy kosówki po lewej stronie i idziemy przy nich ku N. Przed urwiskiem północnej ściany skręcamy na lewo, stromo w dół, do żlebku. Przy jego lewej orograficznie ścianie spotykamy otwór Szuflady Górnej, a 6 m dalej, na niskiej półce skalnej – otwór Szuflady Dolnej. Dojścia łatwe (w końcowej części nieco eksponowane), zwiedzanie łatwe, ciasno.
Opis jaskini

Myty otwór, z nieco cofniętym w kierunku wnętrza groty okapem, ma 2,3 m szerokości i 0,7 m wysokości. Za otworem stromo opada ku SSE skalna, myta pochylnia urywająca się małym prożkiem do obniżenia syfonalnego w korytarzu częściowo wypełnionego gliną. Za obniżeniem korytarz rozszerza się i przechodzi w niewielką komórkę. Ku ENE odchodzi od niej szczelinowy korytarz zablokowany zawaliskiem i namuliskiem, wiodący do góry, w kierunku położonej tuż obok Szuflady Górnej, a do góry, ku SE – około 4-metrowej wysokości kominek.

Jaskinia powstała w wapieniach wierchowej jednostki Organów (fałd Czerwonych Wierchów). Jest w znacznym stopniu myta, boczny korytarzyk i dno komórki blokuje zawalisko. Na ścianach widać fragmenty cienkiej polewy naciekowej. Wstępna pochylnia pozbawiona jest osadów. Przed eksploracją wypełniona była na wierzchu glebą z rumoszem wapiennym, niżej – gliną z bryłami zbudowanymi z połamanych fragmentów starych osadów. Osady te wypełniały też po strop obniżenie syfonalne. Bryły mają od kilku centymetrów do około 0,5 m wielkości. Składają się one z silnie scementowanych, grubych osadów allochtonicznych z otoczakami skał krystalicznych wielkości pięści, pokrytych grubokrystalicznymi, kalcytowymi polewami naciekowymi o grubości do 4 cm. Na niektórych bryłach widać kilka generacji polew spajających również pokruszone polewy starszych generacji. Scementowane żwirowiska widać też na ścianach tuż przy otworze. W bocznej szczelinie występuje allochtoniczny osad piaszczysto-żwirowy i glina, z domieszką gruzu wapiennego. Dno komórki (pod kominkiem) tworzy zawalisko składające się z wyżej opisanych brył starych osadów, gruzu wapiennego i luźnych osadów piaszczysto-żwirowych.

Jaskinia jest wilgotna. Kominkiem po deszczach sączy się woda, a w obniżeniu korytarza powstaje kałuża. Przewiewu nie wyczuwa się. Światło odbite dociera do komórki. Rośliny kwiatowe oraz paprocie, mchy i porosty występują na półce przy otworze. Faunę reprezentują owady.

Historia badań
Historia eksploracji

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ w dniu 31 sierpnia 1979 r. do otworu dotarli I. Luty i S. Juziuk. Była to wówczas płytka na około pół metra, niska, zagruzowana, zarośnięta trawą nisza, zbyt mała, aby ją dokumentować. W dniu 7 września 1997 r. D. Lermer ze Speleoklubu Warszawskiego zauważył ładnie sklepiony otwór i podjął eksplorację. Prace prowadził on od tego czasu wielokrotnie przy udziale towarzyszy z SW (głównie J. Pošepnego, D. Bocheńskiej i B. Zalewskiego). Aby uzyskać przejście do jaskini, wybrano osady z pochylni i częściowo z obniżenia korytarza. Osady Komórki i bocznej szczeliny naruszono w niewielkim stopniu.

Historia dokumentacji

W dniu 18 lipca 1998 r. pomiary sytuacyjno-wysokościowe położenia otworu metodą ciągu busolowego sporządziła I. Luty przy współpracy odkrywcy, R. Kardaś i D. Bocheńskiej. Dokumentację jaskini wykonała ona przy współpracy odkrywcy w dniu 31 lipca 1999 r. Pomiary wykonano za pomocą busoli Suunto i taśmy parcianej. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Lermer, D. 1997 (wzmianka o odkryciu); Luty, I. 1998 (wzmianka o odkryciu, ogólny opis); Kronika 1998 (informacja o odkryciu, bez nazwy); Kronika 1999 (wzmianki o eksploracji i o pomiarach lokalizacyjnych); Kronika 2000 (wzmianki o eksploracji i o zinwentaryzowaniu); Jaskinie TPN 2000 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie