Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Mokry Schron
Inne nazwy JM3
Nr inwentarzowy T.E-13.13
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°55′37,85″, φ: 49°14′42,10″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu W
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1530,30
Wysokość względna [m] 50
Głębokość [m] 2,50
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 2,50
Długość [m]
w tym szacowane [m]
6
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Małej Łąki, w prawym orograficznie stoku Doliny Małej Łąki (Niżniej Świstówki), w dolnej części zachodniego zbocza Mnichowych Turni.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Żółto znakowanym szlakiem podchodzimy Doliną Małej Łąki, następnie skręcamy na prawo, do Niżniej Świstówki. Idziemy obniżeniem pod Mnichowymi Turniami w kierunku ujścia Żlebu Poszukiwaczy Jaskiń (za Mnichem Małołąckim) i dalej ku S pod ścianami. W odległości 50 m na S od wylotu tego żlebu odnajdujemy pod ścianą otwór schronu. Otwór zasłonięty dużą wantą i usychającym małym świerkiem jest prawie niewidoczny z dna Niżniej Świstówki. Dojście łatwe, zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Obszerny otwór z nieco cofniętym do wnętrza okapem ma około 5 m szerokości i około 2,5 m wysokości. Prowadzi do niezbyt wygodnej, opadającej stromo nyży, o dnie zasłanym wantami.

Schronisko rozwinęło się w wapieniach należących do wierchowej jednostki Organów (fałd Czerwonych Wierchów). Ściany są zwietrzałe. Na ścianach i pochyłym stropie widać rynienki krasowe. Namulisko tworzą wanty oraz gleba i gruz wapienny z domieszką gliny.

Wilgotność i przewiew zależne są od warunków atmosferycznych panujących na powierzchni terenu. Podczas opadów rynienkami w stropie spływa do wnętrza woda. Schron jest widny. Przy otworze i w głębi rozwijają się rośliny kwiatowe (głównie trawy) oraz mchy, glony i porosty, które pokrywają również ściany. Faunę reprezentują owady (m in. ćmy, komary, pająki, kosarze, muchy) oraz ślimaki i chrząszcze, bywają też nietoperze.

Historia badań
Historia eksploracji

Brak wzmianek o tym obiekcie w literaturze speleologicznej do czasu zinwentaryzowania go. Był wcześniej wykorzystywany jako miejsce biwakowe przez taterników (znaleziono ślady biwakowania).

Historia dokumentacji

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację szczeliny sporządziła w dniu 20 lipca 1978 r. I. Luty przy współpracy M. Lasoty. Pomiary wykonano busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Dane sytuacyjno-wysokościowe położenia otworu podano na podstawie pomiarów przeprowadzonych w dniu 23 września 1982 r. przez Zespół Koła Naukowego Geodetów Górniczych AGH pod kierownictwem W. Borowca. Dane zaktualizowała I. Luty (2009). F. Filar w 2017 r. skorygował współrzędne geograficzne otworu.
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Luty, I. 1982b (informacja o pomiarach sytuacyjno-wysokościowych, bez nazwy); Luty, I. 1989b (dane morfometryczne, lokalizacja na mapie i rysunku ścian Mnichowych Turni, dane historyczne); Jaskinie TPN 2000 (plan i opis inwentarzowy, błędne współrzędne topograficzne).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki otwór Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie