Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia za Mnichem
Inne nazwy JM4
Nr inwentarzowy T.E-13.14
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°55′37,68″, φ: 49°14′43,92″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu SW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1524,22
Wysokość względna [m] 50
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 4
Deniwelacja [m] 4
Długość [m]
w tym szacowane [m]
12
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Małej Łąki, w prawym orograficznie zboczu Doliny Małej Łąki (Niżniej Świstówki), w dolnej części zachodniego zbocza Mnichowych Turni, w pobliżu podstawy Żlebu Poszukiwaczy Jaskiń (za Mnichem Małołąckim). Otwór jest widoczny z dna Niżniej Świstówki, kilka metrów nad piargiem, w dolnej części pierwszego progu w tym żlebie, w szczelinie pod okapem.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Żółto znakowanym szlakiem podchodzimy Doliną Małej Łąki, następnie skręcamy do Niżniej Świstówki i idziemy dalej bez perci ku E, pod ściany, w kierunku ujścia Żlebu Poszukiwaczy Jaskiń. Nad piargiem wspinamy się kilka metrów (łatwo) do widocznego z drogi dojścia poszukiwanego otworu. Dojście łatwe, zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Otwór o szerokości około 0,5 m i wysokości 1 m prowadzi do ciasnego, prostego korytarzyka. Za prożkiem 0,4 m rozszerza się on nieco i znów zwęża, następnie przechodzi w wysoką na ponad 3-metrową, pochyłą, szczelinową komórkę zamkniętą zawaliskiem. W jej górnej części można przejść nieco dalej ku NE niż w dolnej.

Jaskinia rozwinęła się w wapieniach należących do wierchowej jednostki Organów (fałd Czerwonych Wierchów), na szczelinie 51̊/68̊ S. Na ścianach w komórce występują nacieki grzybkowe i mleko wapienne. Namulisko do prożka 0,4 m tworzy głównie gleba, są też jej namyte ślady w zawalisku końcowym. W głębi groty występuje drobny gruz wapienny z domieszką gliny i piasku, a na końcu – duże wanty.

Szczelina jest wilgotna. Wyczuwa się delikatny przewiew. Światło odbite dociera prawie do końca. Przy otworze rozwijają się mchy, glony i porosty; roślin kwiatowych brak. Faunę reprezentują liczne owady troglokseniczne (m.in. motyle, ćmy, komary, muchówki i pająki).

Historia badań
Historia eksploracji

Brak wzmianek o tym obiekcie w literaturze speleologicznej do czasu zinwentaryzowania go.

Historia dokumentacji

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację szczeliny sporządziła w dniu 28 lipca 1978 r. I. Luty przy współpracy M. Lasoty. Pomiary wykonano busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Dane sytuacyjno-wysokościowe położenia otworu podano na podstawie pomiarów przeprowadzonych w dniu 23 września 1982 r. Zespół Koła Naukowego Geodetów Górniczych AGH pod kierownictwem W. Borowca. Dane zaktualizowała I. Luty (2009). We wrześniu 2017 r. F. Filar skorygował współrzędne geograficzne otworu oraz wykonał jego zdjęcie.
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Burkacki, M. i in. 1984 (informacja o odkryciu i udokumentowaniu); Luty, I. 1982b (informacja o pomiarach sytuacyjno-wysokościowych, bez nazwy); Luty, I. 1989b (dane morfometryczne, lokalizacja na mapie i rysunku ścian Mnichowych Turni, dane historyczne); Jaskinie TPN 2000 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki otwór Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie