Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Nyża w Baranich Schodkach II
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-12.66
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°55′12,83″, φ: 49°14′34,38″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu E
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1775
Wysokość względna [m] 260
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 2,40
Deniwelacja [m] 2,40
Długość [m]
w tym szacowane [m]
5
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne W lewym orograficznie zboczu Doliny Małej Łąki (Niżniej Świstówki), w górnej części Baranich Schodków.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Żółto znakowanym szlakiem podchodzimy Doliną Małej Łąki, następnie skręcamy na prawo, do Niżniej Świstówki I wyraźną, nieznakowaną ścieżką docieramy nad bulę, w pobliże progu, którym prowadzi ukośną płytą Przechód do Wyżniej Świstówki. Stąd idziemy ku W bez ścieżki, omijając ścianki ze żłobkami krasowymi, do Baranich Schodków tworzących system trawiastych zachodów, żlebków i upłazów. Oddzielają one wschodnią ścianę Wielkiej Turni od ścian opadających na północ z Kotlin I wyprowadzają na Wielką Turnię w pobliżu nasady jej ramienia. Wznosimy się stromo Baranimi Schodkami aż do ich najwyższej części. Około 130 m przed ich ujściem na Wielką Turnię następuje zakręt żlebu na prawo i zaraz znów na lewo. Na zakręcie, na wprost, ku W odchodzą dwa krótkie żlebki zakończone szczelinowymi nyżami, widocznymi z daleka. Nyża w Baranich Schodkach II jest widoczna nieco niżej, niż sąsiednia, po lewej stronie (południowej). Dojście łatwe, choć miejscami eksponowane, zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Otwór ma 1,8 m szerokości I około 3,5 m wysokości. Za okapem otworu wznosi się stromo obszerny, szczelinowy, omszały korytarz. Do jego głównej części prowadzi 1,3-metrowy, śliski prożek skalny, nad którym ciąg nieznacznie zwęża się, a kilka metrów dalej kończy się ślepo.

Schronisko powstało w wapieniach triasu wierchowej jednostki Organów (fałd Czerwonych Wierchów), na nieco rozmytej szczelinie w ograniczeniu żlebu, na kontakcie warstw. Północna ściana korytarza, jest pochylona ku S, widać na niej oraz na prożku rynienki krasowe. Namulisko tworzy rumosz wapienny i gleba, nad prożkiem – z domieszką gliny.

Nyża jest wilgotna. Po pochylonej ścianie i dnie często sączy się woda. Przewiewu brak. Światło dociera do końca. Rośliny kwiatowe oraz paprocie, mchy, wątrobowce, glony i porosty występują w całym schronisku (mchy, glony i porosty – również na ścianach). Faunę reprezentują owady i ślimaki.

Historia badań
Historia eksploracji

Nyża mogła być znana od dawna, lecz prawdopodobnie ze względu na małe rozmiary, nie wzmiankowano o niej w literaturze speleologicznej.

Historia dokumentacji

W ramach prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ w 1976 r. zauważyła ją I. Luty. W dniu 30 października 1999 r. wykonała ona dokumentację nyży przy współpracy J. Kowalskiego, w tym pomiary sytuacyjno-wysokościowe położenia otworu metodą ciągu busolowego. Pomiary przeprowadzono za pomocą busoli Suunto i taśmy parcianej. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Kronika 2000 (wzmianka o zinwentaryzowaniu); Jaskinie TPN 2000 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie