Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Krakowska Piwnica
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.F-09.02
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°52′39,81″, φ: 49°13′59,45″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NE
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1275
Wysokość względna [m] 15
Głębokość [m] 7,60
Przewyższenie [m] 1
Deniwelacja [m] 8,60
Długość [m]
w tym szacowane [m]
22
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Kościeliska, na lewym orograficznie zboczu Wąwozu Kraków, nad ostatnimi, trudnymi progami.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z Hali Pisanej żółtym szlakiem podchodzimy do Wąwozu Kraków. Dalej idziemy jego dnem aż do ostatnich, najtrudniejszych progów w wąwozie. Tuż przed progami skręcamy na lewe orograficznie zbocze i podchodzimy zarośniętym żlebem kilkadziesiąt metrów, aż do niewyraźnej perci trawersującej zbocze. Skręcamy percią w lewo, kierując się w górę wąwozu. Wchodzimy na stok nad progami i tu u podnóża maleńkiej skałki, w trawie znajdziemy niepozorny otwór. Dojście i zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Z otworu o kształcie prostokątnym (0,5x0,7 m) schodzimy śliskim, 1,5-metrowym prożkiem skalnym do obszernej szczeliny, szerokości około 1,2 m, wysokości 3 m i dnie zasłanym blokami. Na wprost biegnie ona poziomo, stopniowo zwężając się i obniżając. W jej połowie ku górze otwiera się 2,5-metrowy, ciasny, szczelinowy kominek. W lewo wstecz szczelina opada stromo w dół przez niewielki prożek i po kilku metrach jest zablokowana rumoszem.

Jaskinia rozwinęła się na szczelinie tektonicznej w wapieniach malmo-neokomu wierchowej serii autochtonicznej. Namulisko buduje autochtoniczny rumosz wapienny, jedynie w bezpośrednim sąsiedztwie otworu występuje na skalnym podłożu bardzo wilgotny humus.

Jaskinia bardzo wilgotna, przewiewu nie wyczuwa się. Światło sięga do końca poziomej szczeliny, jedynie najgłębsza część jaskini jest ciemna.

W sąsiedztwie otworu występują obficie rośliny kwiatowe, w głębi dużo mchów, glonów i porostów. Zaobserwowano liczne skupiska much.

Historia badań

O genezie jaskini wspomina Wójcik (1960a, 1966a, 1968, 1969a).

Historia eksploracji

Jaskinia była od dawna znana góralom i (jak świadczą napisy) była zwiedzana przed opisaniem jej przez Kowalskiego (1953c), który sporządził jej opis i plan (niedokładny) datowane na 17 sierpnia 1952 r.

Historia dokumentacji

W trakcie inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ obserwacje terenowe w dniu 18 lipca 1977 r. zebrali M. Kropiwnicka, K. Krystyniak, M. Lasota i Z. Pawłowski. W dniu 11 lipca 1994 r. J. Grodzicki przy współpracy M. Grodzickiego sporządził plan i uzupełnił obserwacje terenowe. Pomiary wykonano taśmą parcianą i busolą geologiczną Meridian. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracował J. Grodzicki.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Kowalski, K. 1953a (opis inwentarzowy i plan); Kowalski, K. 1953f (informacja o odkryciu); Kowalski, J. 1955a (dane morfometryczne); Wójcik, Z. 1960a (geneza, osady); Wójcik, Z. 1966a (dane morfometryczne, lokalizacja, osady, geneza); Wójcik, Z. 1969a (geneza, osady, dane morfometryczne); TATRY POLSKIE 1984 (lokalizacja na mapie); Gradziński, R. i in. 1985a (dane morfometryczne, lokalizacja); Jaskinie TPN 1994 (plan, przekrój i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Podobiński, P. 1970 (informacje o przekopywaniu).
Autorzy opracowania Jerzy Grodzicki
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie